Sunday, May 07, 2017

ಅಮೇರಿಕಾ Vs ಭಾರತ....ಕೆಲವು ಇಂಟೆರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳು

ಕೆಲವೊಂದು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿವೆ.

ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ - ಸ್ವಚ್ಛಂದತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ (illegal) ಅಂದರೆ ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಾನೂನು ಮಾತ್ರ ಹಾಗಿದೆ. 'ಪಾಪಗಳ ನಗರ' (Sin City) ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಕ್ಯಾಸಿನೋಗಳ ರಾಜಧಾನಿ ಲಾಸ್ ವೇಗಸ್ ನಗರ ಮತ್ತು ಅದಿರುವ ನೆವಾಡಾ ರಾಜ್ಯದ ಕೆಲ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲಕಡೆ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ / ನಿಷಿದ್ಧ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಇಲ್ಲವೆಂದಲ್ಲ. ಬೇಕಾದಷ್ಟಿದೆ. ಕಾನೂನು ಕೂಡ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಟೈಟಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿಲ್ಲ. ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವದೂ ಕಷ್ಟ. ಆ ದಂಧೆ ನಡೆಸುವ ಮಂದಿ ಏನು ಕಮ್ಮಿ ಜಾಣರಿರುತ್ತಾರೆಯೇ? ಅವರೂ ಕೂಡ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ loopholes ನೋಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ದಂಧೆ consensual sex ಲೇಬಲ್ಲಿನಡಿ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ದುಡ್ಡು ಕಾಸಿನ ವಿಷಯ? ಕಾಣಿಕೆ ಅಂತ ಸಂದಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೂ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಾಣಿಕೆ. ಯಾವ ಪೊಲೀಸರು ಏನು ಮಾಡಿಯಾರು? ಮತ್ತೆ ಇಲ್ಲಿನ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ conviction rate ಮುಖ್ಯ. ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ, ಸಾಕ್ಷಿ ಪುರಾವೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕೇಸ್ ಹಾಕಿ, ಅದು ಬಿದ್ದುಹೋದರೆ ಆಕಡೆ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಲೆಫ್ಟ್ ರೈಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಉಪಯೋಗ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಈಕಡೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಬೆಂಡೆತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಪೊಲೀಸರ ಮಂಡೆ ಬಿಸಿಯಾಗಿಸುವ ಬೇರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ತೀವ್ರತೆಯ ಅಪರಾಧಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, 'ದಂಧೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ. ಶಾಂತಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಬಂದು ಬೆಂಡೆತ್ತುತ್ತೇವೆ' ಅಂತ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ದಂಧೆ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ದಂಧೆ ಮಾಡುವವರು ಹೊದಿಕೆ ಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೋ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪೊಲೀಸರೂ ಸಹ ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ high profile ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಕೇಸ್ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಪೊಲೀಸರು ಬಿಡುವದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಮ್ಮ ಎಲಿಯಟ್ ಸ್ಪಿಟ್ಜರ್ ಸಾಹೇಬರ ಕೇಸ್. ಉದಯೋನ್ಮುಖ ರಾಜಕಾರಣಿ. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ದೇಶದ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ಆಗಬಲ್ಲ potential ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ  ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೊಗಳಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಇಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ರಾಜ್ಯದ ಗವರ್ನರ್ ಆಗಿದ್ದಾಗಲೇ high profile ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಸುಂದರಿಯಿಂದ ಸರ್ವಿಸ್ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡುಬಿದ್ದಿದ್ದರು. ಗವರ್ನರಗಿರಿ ಗೋವಿಂದಾ ಗೋವಿಂದಾ ಆಯಿತು. ಮುಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಭವಿಷ್ಯ ಕೂಡ ಹರೋಹರ.

ಇದು ಅಮೇರಿಕಾದ ಕಥೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಫುಲ್ ಬಿಚ್ಚಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಂಡಲ್ಲಿ ಕಿಸ್ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು, ಟೋಟಲ್ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರದಿಂದ ಇರುವ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಮಾತ್ರ ನಿಷಿದ್ಧ ಎಂಬ ಮಡಿವಂತಿಕೆ. ಮೊನ್ನಿತ್ತಲಾಗೆ ಏನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ವಿವರಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿ.

ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಭಾರತದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮತ್ತೂ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂಘಟಿತ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ. ಸಂಘಟಿತವಲ್ಲದ, ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ತರದ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಅಂತಾದರೆ ಅದು  ಓಕೆ! ಆದರೆ ಭಾರತದ ಕಾನೂನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕ್ಲಿಷ್ಟವಾಗಿ ಇರುವದರಿಂದ ಯಾವದು ಓಕೆ ಯಾವದು ಓಕೆ ಅಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸರಿಯಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗದೇ, ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅದೊಂದು ರೊಕ್ಕ ಮಾಡುವ ದಂಧೆಯಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ರೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ except ವೇಶ್ಯೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಹುರಿದು ಮುಕ್ಕುತ್ತಾರೆ. ಗಿರಾಕಿಗಳನ್ನು ತರುವ ತಲೆಹಿಡುಕ, ಏರಿಯಾದ ರೌಡಿ, ಪೊಲೀಸರು, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರ್ಸಂಟೇಜ್ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಆಕೆಗೆ ಉಳಿಯುವದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಹೈಟೆಕ್, ಲೋಟೆಕ್ ಅಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಅಷ್ಟೇ. ಶೋಷಣೆ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಜನ್ಯ ಊಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ಭೀಕರ. ಆದರೂ ದಂಧೆ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಹೌದಾದರೆ ವೇಶ್ಯೆಯರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ವಿಟರಿಗೆ (ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ) ಯಾವದೇ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು. ಸಂಘಟಿಸಿ ದಂಧೆ ಮಾಡುವ ಮೇಡಂಗಳ, ಪಿಂಪುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಬಹುದು ಅನ್ನುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೇಸುಗಳಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸರು ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಡೀಲಿಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಡೀಲು ಕುದುರಿದರೆ ರೊಕ್ಕ ಎಣಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಕೇಸ್ ಜಡಿದು ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ರೊಕ್ಕ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ರೋಷದಲ್ಲಿ ಕೇಸ್ ಜಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾನೂನಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕೊಂಚವೂ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದೇ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ರುಚಿರುಚಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಹೈಪ್ರೊಫೈಲ್ ಮಂದಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರಂತೂ ಮುಗಿದೇಹೋಯಿತು. ಆಗಾಗ ಆ ಚಿತ್ರನಟಿ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯಡಿ ಬಂಧಿತಳಾದಳು. ಈ ಮಹನೀಯರು ಅಂತಹ ಅಡ್ಡೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರು ಅಂತೆಲ್ಲ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಕೊಟ್ಟೂ ಕೊಟ್ಟೂ ಅವರ ಮಾನ ಕಳೆದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಯಾಕಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಆಗಬೇಕಾದ ಡೀಲ್ ಆಗಿರುವದಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಅವರೆಲ್ಲ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಎನ್ನುವಂತಹ ತೀರ್ಪು ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ವಿಟಪುರುಷರ (ಗ್ರಾಹಕರ) ವಿರುದ್ಧ ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು ಎನ್ನುವ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೇಸ್ ಹಾಕುವಂತಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥವಾಗದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಇಂತಹ frivolous ಕೇಸ್ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಇದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಹೋಗಲಿ, ಪೊಲೀಸರು ಕಾನೂನು ಪಂಡಿತರಲ್ಲ ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೂ ಸರ್ಕಾರಿ ವಕೀಲರು ಅದ್ಯಾವ ಕಾನೂನಿನ ಆಧಾರ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೇಸ್ ನಡೆಸಲು ಹೋಗಿದ್ದರು?? ಶಿವನೇ ಬಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಸ್ ಜಡಿದು, ಅದನ್ನು ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲು ಖರ್ಚಾಗುವ ರೊಕ್ಕ ಮಾತ್ರ ಸರ್ಕಾರದ್ದು. ನಿಮ್ಮ ತೆರಿಗೆ. ಅದು ಹೀಗೆ ಉಪಯೋಗವಾಗಬೇಕೇ!?

ದಕ್ಷಿಣದ ನಟಿ ಯಮುನಾ ಕೇಸಿನಲ್ಲೂ ಆಗಿದ್ದೂ ಅದೇ. ಆಕೆಯನ್ನು ಒಳಗಾಕಿದಾಗ ತರಹತರಹದ ರಂಗ್ರಂಗೀನ್ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಿದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆಕೆಯ ಮೇಲಿನ ಕೇಸ್ ವಜಾ ಆದಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಟಿ ಶ್ವೇತಾ ಪ್ರಸಾದ್ ಬಸುವನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದ್ದ ಪೊಲೀಸರು ಕೇಸ್ ಹಾಕದೇ ಬಿಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದರು. ವೇಶ್ಯಾವಾಟಿಕೆಯಡಿ ಕೇಸ್ ಜಡಿಯುವಾಗ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು clarity ಇಲ್ಲ. Sensitivity ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಂತೂ ಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲವೂ TRP ಹಿಂದೆ ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆಯಂತೆ ಓಡುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಕೇವಲ ಆರೋಪ ಬಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜನರು ನಲುಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದು ದೊಡ್ಡ ದುರಂತ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ಆದರೂ ಸತ್ಯ. ಅಮೇರಿಕಾದಂತಹ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರಿ ಜೀವನಶೈಲಿಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೇಶ್ಯಾವೃತ್ತಿ ನಿಷಿದ್ಧ. Relatively ಮಡಿವಂತ, ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಚಲ್ತಾ ಹೈ. At least ಪೇಪರ್ ಮೇಲೆ ಓಕೆ.

**

ಮುಂದಿನ ವಿಷಯ - ಶಿಕ್ಷಣ.

ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ (capitalism) ಬುನಾದಿಯ ಮೇಲೆಯೇ ಕಟ್ಟಿದ ದೇಶ ಅಮೇರಿಕಾ. ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಿಸಿನೆಸ್. ರೊಕ್ಕ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಿಗದೇ ಇರುವ ವಸ್ತು ಏನಾದರೂ ಇದೆಯೇ ಎಂದು ಬ್ಯಾಟರಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿದೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆಂತರಿಕ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ರಕ್ಷಣೆಯೊಂದನ್ನು (defense) ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ಸುಪರ್ದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಾಕಿ ಎಲ್ಲ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಖಾಸಗಿ ಮತ್ತು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ for profit.

ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೆದ್ದಾರಿಗಳಿಗೆ ಟೋಲ್ ಕೊಡಬೇಕು. ಆರೋಗ್ಯಸೇವೆ almost ಪೂರ್ತಿ ಖಾಸಗಿ. ಅದೂ ಕೂಡ for profit. ನಿಮ್ಮ ಹತ್ತಿರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೆಡಿಕಲ್ ವಿಮಾ ಮೊತ್ತ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು, ಅತಿ ಕಮ್ಮಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಟ್ಟು, ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ಲಾಭಾಂಶ ಹಡಪ್ ಮಾಡುವ ಹಪಾಹಪಿ.

ನಂಬಿದರೆ ನಂಬಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಿಡಿ, ಆದರೆ ಸುಮಾರು ಕಾರಾಗೃಹಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಖಾಸಗಿ. ಹೋಟೆಲ್ ನಡೆಸಿದಂತೆಯೇ ಕಾರಾಗೃಹ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ per capita ಕೈದಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಗರಿಷ್ಠ. ಕಾರಾಗೃಹಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಮಂದಿ ರೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದು ಬೇಡವೇ? ಹಾಗಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳಿದ್ದೇ ತಳ್ಳಿದ್ದು.

ಇನ್ನು ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವ ಸೈನಿಕರು ಸರ್ಕಾರದವರಾದರೂ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ support system ಒದಗಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲಾ ಪೂರ್ತಿ ಖಾಸಗಿ.

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಫುಲ್ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗಿ, ಎಲ್ಲ ರಂಗದವರೂ ಪಕ್ಕಾ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳಾಗಿ, ಗರಿಷ್ಠ ಮೊತ್ತದ ರೊಕ್ಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡುಬಿಡೋಣ ಅಂತ ಸೋಪ್ ಹಚ್ಚಿ ಕೈತೊಳೆದು ನಿಂತಿರುವಾಗ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಲಾಭಾಂಶದ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದ (non-profit) ರಂಗ ಯಾವದಾರೂ ಇದೆಯೋ ಅಂತ ನೋಡಲು ಹೋದರೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರ. Very surprising!

ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು non-profit. ಹೆಚ್ಚಿನವು ಖಾಸಗಿ (Private). ಆದರೆ ಅವೂ ಕೂಡ non-profit. ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪೂರ್ತಿ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ರೊಕ್ಕದ ಹಿಂದೆ, ಲಾಭಾಂಶದ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಸಂಗತಿ.

ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಹಾರ್ವರ್ಡ್, MIT, ಯೇಲ್, ಕೋಲಂಬಿಯಾ, ಕಾರ್ನೆಲ್, ಡಾರ್ಟ್ ಮೋಥ್, CalTech ಮುಂತಾದ ವಿಶ್ವದ ಟಾಪ್ ಟೆನ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ಖಾಸಗಿ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ non-profit. ಖಾಸಗಿ ಆಗಿರುವದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣದ ಶುಲ್ಕ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ತಲೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಿ, ಅದರಿಂದ ಲಾಭ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಕಿಸೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶ ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಇರುವದಿಲ್ಲ. ವರ್ಷದಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಖರ್ಚುವೆಚ್ಚದ ನಂತರ ಲಾಭ ಅಂತ ಏನಾದರೂ ಬಂದರೆ ಅದು ಮರಳಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಹುಂಡಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಯಾರ ಕಿಸೆಯನ್ನೂ ಸೇರುವದಿಲ್ಲ.

ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣಗೊಳಿಸಬಾರದು ಅಂತೇನೂ ಕಠಿಣ ಕಾಯ್ದೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ೧೦೦% ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡುಬಂದಿರುವದು ಮೊದಲಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ ಪದ್ಧತಿ. Self imposed moral law. ಶಿಕ್ಷಣ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣವಾಗಿ, ಲಾಭಾಂಶದ ಹಿಂದೆ ಜನ ಬಿದ್ದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣದ ಮಟ್ಟ ಎಕ್ಕುಟ್ಟಿಹೋಗಿ ಸಮಾಜ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆ ಇರುವದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣವಾಗಿಲ್ಲ.

ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೂ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಅವು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಇದ್ದರೂ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಒಳ್ಳೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಅವು ಇನ್ನೂ core ಆಗಿಲ್ಲ. ಆಗುವದೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ for-profit ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಕೊಡುವ ಡಿಗ್ರಿ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವುಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೌಕರಿ ಸಿಗುವದಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಡಿಗ್ರಿ ಬೇಕು ಅಂತ ಆಸೆಯಿರುವವರು ಅಂತಹ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಗಳಿಂದ ಡಿಗ್ರಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಸಿ ಡಿಗ್ರಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಕಾಣಿಕೆಯೊಂದನ್ನು ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇಕಾದ ಡಿಗ್ರಿ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅವಕ್ಕೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತು ಇಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಡೊನೇಷನ್ ಹಾವಳಿ ಇಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನವು ಖಾಸಗಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೇ ಆದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಮೆರಿಟ್ ಆಧಾರಿತ. ಡೊನೇಷನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಸೀಟ್ ಕೊಡುವ ಪದ್ಧತಿಯಿಲ್ಲ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಕೆಲವು ಶ್ರೀಮಂತ ಮನೆತನಗಳು ಕೆಲವು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ಮಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ದೇಣಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವದರಿಂದ ಆ ವಂಶದ ಕುಡಿಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ preferential consideration ಇರುತ್ತದೆಯೇ ವಿನಃ ಫುಲ್ ರಿಯಾಯತಿ ಅಥವಾ reservation ಇರುವದಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ reservation ಇತ್ಯಾದಿ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು consistency ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ವಿದ್ಯಾಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಶತಶತಮಾನಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಕಾದುಕೊಂಡುಬರಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಇದೇ - Meritocracy.

ಹೀಗೆ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಗಳ ಸ್ವರ್ಗವಾದ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಫುಲ್ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್ ಆಗಿಲ್ಲವೆನ್ನುವದು really refreshing. ಆಗುವದೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಕೊಡುವ ವಿಷಯ. ಯಾವ ರಂಗ commercial ಆದರೂ ಇದೊಂದು ರಂಗ ಸುತಾರಾಂ commercial ಆಗಬಾರದು ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಲ್ಲಿನ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಧರಿಸಿರುವದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ನಿರ್ಧಾರ.

ಅದೇ ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಫುಲ್ ಕಮರ್ಷಿಯಲ್. ಗುರುಕುಲದಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಫುಲ್ ವ್ಯಾಪಾರೀಕರಣವಾಗಿದೆ. ಅತಿ ಕಮ್ಮಿ ಬಂಡವಾಳ ಹಾಕಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಲಾಭಾಂಶ ತೆಗೆಯುವ ದಂಧೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಶಿಕ್ಷಣ. ಡೊನೇಷನ್ ಅಂತ ಈಗ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದರ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಕೋಟಾ, ಅದು ಇದು ಅಂತ ಬಂದಿದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಇಲ್ಲ. Meritocracy ಇಲ್ಲ. Reservation ಸುಮಾರು ೭೦% ಇದೆ. Quite depressing.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣವೊಂದೇ ಅಲ್ಲ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಜೀವನ ನಿರ್ವಹಣೆ ಕೂಡ ಗುರುವಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗುರುವಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಒಂದು ಪೈಸೆ ಖರ್ಚಿಲ್ಲ. ಈಗ ಬಿಡಿ. ಎಲ್ಲವೂ ಗುರುಕುಲ ಅಂತಲೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಲಾಭಾಂಶ ಬರಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದು ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕೊಟ್ಟ ಡಿಗ್ರಿ, ಡಿಪ್ಲೋಮಾ, ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನೆಕ್ಕಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ.

ಮೊನ್ನಿತ್ತಲಾಗೆ ಏನೋ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ವಿಷಯಗಳು ಇವು. ಸ್ವಲ್ಪ ರಿಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಇಂಟೆರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಅನ್ನಿಸುವಂತಹ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಸಿಕ್ಕವು. ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ ಅಷ್ಟೇ.

Friday, May 05, 2017

ಉಪದೇಶಾಮೃತ

'ಶಾಂತಿಯಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷ ಎಂದು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಶಾಂತಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೇಗೆ ಸಂಪಾದಿಸುವದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ?'

'ಹಂ! ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ನಿನಗೆ ಶಾಂತಿ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲವೇ?'

'ಹೌದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.'

'ಒಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಿ.'

'ಏನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ?'

'ನಿಮಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆಯೇ?'

'ಹೌದು ಆಗಿದೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ.'

'ಪತ್ನಿ ಇದ್ದಾಳೋ ಅಥವಾ...... '

ಭಕ್ತ ದಂಗು ಹೊಡೆದ. ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೇ ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟರು.

'ಮದುವೆಯಾದವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಹೆಂಡತಿ ಇರಬೇಕಂತಿಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಪತಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪರದೇಶ, ಪರಲೋಕ ಸೇರಿರುವ ಚಾನ್ಸ್ ಇರುತ್ತದೆ ನೋಡಿ. ಅದಕ್ಕೇ  ಕೇಳಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾರೆ ಅಂತಾಯಿತು. ಒಳ್ಳೇದು. ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ.... '

'ಏನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ?'

'ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಹೆಸರೇನು?'

'ಭ್ರಾಂತಿ. ಬೆಂಗಾಲಿ ಪೈಕಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೊಂಚ ವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರು.'

'ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ.'

'ಏನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ?'

'ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಡಿ. ಶಾಂತಿ ಇದ್ದವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷ ತಾನೇ? ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿ ಶಾಂತಿ. ಅವಳಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಮಗೆ ಸಂತೋಷವೋ ಸಂತೋಷ. ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ. ಒಳ್ಳೆದಾಗಲಿ!'

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಒಂಬತ್ತು ಮಾರಿನ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು ಬಂದ ಕ್ಯಾಬರೆ ನರ್ತಕಿ ಡಿಸ್ಕೋ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಿಚ್ಚಮ್ಮನನ್ನು ಫುಲ್ ಮುಚ್ಚಮ್ಮನ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಷ್ಟು ಶಾಕ್ ಆಗಿ ಭಕ್ತ ಢಮಾರ್! ಜಿಂಗಾ ಚಿಂಕಾ ಡಿಸ್ಕೋ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಆ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೋಡುವದು ಅಸಾಧ್ಯ ಬಿಡಿ. ಭ್ರಾಂತಿ ಇರಬೇಕು.

ಆಕಸ್ಮಾತ ಯಾವದಾದರೂ ಮಹಿಳೆ ಹೀಗೇ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೆ 'ಗಂಡನ ಹೆಸರನ್ನು ಶಾಂತಕುಮಾರನೋ, ಶಾಂತರಸನೋ, ಶಾಂತವೀರನೋ ಎಂದು ಬದಲಾಯಿಸು. ಶಾಂತಿಯಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೂ ಸಂತೋಷ!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರೇನೋ!

**

'ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಅರ್ಧ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತಿದೆ. ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅರ್ಧ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಲು ಸುಲಭವಾದ ಉಪಾಯವೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ ಸ್ವಾಮೀಜಿ??'

'ಹಂ! ಅರ್ಧ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಬೇಕು. ಅಷ್ಟೇ ತಾನೇ?'

'ಹೌದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.'

'ನಿನಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಣ್ಣುಗಳಿವೆ?'

ಇದೇನಪಾ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೀಂಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಭಕ್ತ ಫುಲ್ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್.

'ಎರಡು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.'

'ಎರಡರ ಅರ್ಧ ಎಷ್ಟು?'

'ಒಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.'

'ಹಾಗಾದರೆ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡು. ಅರ್ಧ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಂತಾಯಿತು ತಾನೇ?? ನಡಿ  ಇನ್ನು.'

ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆಯುವಾಗ ಒಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ವಾಕಡಾ ಮುಖ ಮಾಡಿ, ಹಲ್ಲುಕಿರಿದಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಆವಾಗ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಹಾಗಾದರೆ ಧ್ಯಾನವೇ ಎಂಬ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತ ಫುಲ್ ಢಮಾರ್!

**

ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದ ಸರಸ್ವತಿಗಳ ಅಣಿಮುತ್ತುಗಳು. ಪ್ರವಚನ ಒಣ ಒಣ ಆಗದಿರಲು ಇಂತಹ ಹಾಸ್ಯ ರಸವತ್ತಾದ ಅಣಿಮುತ್ತುಗಳು ಅವಶ್ಯ.

**

ಅರ್ಧ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡುವದಕ್ಕೆ 'ಅರ್ಧ ನಿಮಿಲೀತ ನೇತ್ರ / ನಯನ' ಅಂತೇನೋ ಇದೆ. ತಿಳಿದವರು ತಿಳಿಸಿ.

Thursday, May 04, 2017

ಖತರ್ನಾಕ್ ಉಪದೇಶ

ಅವನೊಬ್ಬ ಎಂಟತ್ತು ವರ್ಷದ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ. ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವದೆಂದರೆ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ. ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಒಂದಲ್ಲ, ಎರಡಲ್ಲ, ಮೂರ್ಮೂರು ಸೈಕಲ್ಲುಗಳಿದ್ದವು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನಿಗೂ ಅವನ ಪಾಲಕರು ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ಖರೀದಿ ಮಾಡಿ ಉಡುಗೊರೆ ಕೊಟ್ಟರು. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ನೋಡಿದ್ದೇ ನೋಡಿದ್ದು ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಸೈಕಲ್ಲುಗಳಿದ್ದರೂ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟ. ಏನೋ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಸ್ಯಾಂಪಲ್ ನೋಡಲು ಅಂತ ಒಂದೆರೆಡು ರೌಂಡ್ ಹೊಡೆದು ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟನೇ ಎಂದು ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲ. ಇವನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಲು ಸುತಾರಾಂ ತಯಾರಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇದೊಳ್ಳೆ ತಲೆನೋವಾಯಿತು. ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಇವನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗ ಅವನಿಗಂತಲೇ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಸವಾರಿ  ಮಾಡುವ ಭಾಗ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ರಗಳೆ ಮಾಡುತಿದ್ದ. ಒಂದು ಕಡೆ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯದವನ ರಗಳೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಭಾಗ್ಯ ವಂಚಿತನ ರಗಳೆ. ದೊಡ್ಡ ತಲೆನೋವಾಯಿತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ.

ಆಗ ಒಬ್ಬರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರು. ಅವರಾದರೂ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಯಾರು ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆ ಜನ ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗೀಗೆ....ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಹುಡುಗ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಅವನನ್ನು ಸೈಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಇಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡೋಣ ಎಂದರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆದರು. ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದ. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದವ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕಾಲು ಕೊಟ್ಟು ಸೈಕಲ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ. ಆಗಲೂ ಇಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹುಡುಗನ ಬಳಿ ಹೋದರು. ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೇಳಿದರು. ಏನು ಹೇಳಿದರೋ ಏನೋ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗ ಏಕ್ದಂ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದವನೇ, ಅದನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹುಡುಗನಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟವನೇ, ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಬಿಟ್ಟ!

ಅದ್ಭುತ! ಮಿರಾಕಲ್!

ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತಲ್ಲ? ಎನ್ನುವವರಂತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ  ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಯಬಡ  ಹುಡುಗನ ಸೈಕಲ್ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯವರು ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಉದುದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿದರು.

ಎಲ್ಲರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ  ಹುಡುಗನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳಿರಬಹದು? ಯಾರೇ ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಯಾರ ಮಾತೂ ಕೇಳದ ಆ ಹುಡುಗ ಅದು ಹೇಗೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತು ಕೇಳಿದವನೇ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದ? ಅದೇನು ಕಮಾಲ್ ಮಾಡಿರಬಹದು ಸ್ವಾಮೀಜಿ? ಹೀಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕೌತುಕಮಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎಲ್ಲರ ಮನದಲ್ಲಿ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಯಾವದೋ ರಹಸ್ಯ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹುಡುಗನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರಬಹುದು. ಆ ಮಂತ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಹುಡುಗನ ಮನಸ್ಸು ಪರಿವರ್ತನೆ ಆಗಿರಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೇ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದ. ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ, ಅಂದರು ಕೆಲವರು.

ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಂತ್ರ ಗಿಂತ್ರ  ಏನೂ ಹೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ಸಮ್ಮೋಹಿನಿ ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಹುಡುಗ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದ. ಇದು ಶಬ್ದ ಸಮ್ಮೋಹಿನಿಯೇ. ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ, ಎಂದರು ಉಳಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತಿನಿಂದ ಹುಡುಗ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಜನ ಹೀಗೆ ತಲೆಗೊಂದರಂತೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಖಾತ್ರಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಜ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಹೊರತೂ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ಕೆಟ್ಟ ಕುತೂಹಲ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಅದೇನು ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದಿರಿ? ಅದೇನು ಹೇಳಿದಿರಿ? ನಿಮ್ಮ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಹುಡುಗನ ವರ್ತನೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಬೆಳಗಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಅದೆಷ್ಟು ಸತಾಯಿಸಿದ್ದ. ನಾವು ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದೆವು. ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಮಿಷ ತೋರಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಯಾವದೇ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದೇ, ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಇಳಿದ. ನಿಜವಾದ ವಾರಸುದಾರನಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕೊಟ್ಟ. ಕೈಮುಗಿದು ಹೋದ. ಅದೇನು ಕಮಾಲ್ ಮಾಡಿದಿರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ? ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ, ಎಂದು ಬಿನ್ನವಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಅವರು ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಧಾರವಾಡ ಕಡೆಯ ಜವಾರಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ. ಗಡ್ಡ ನೀವಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ದೇಶಾವರಿ ನಗೆ ನಕ್ಕರು.

ನಾ ಆ ಹುಡುಗನ ಕಿವಿಯಾಗ ಏನು ಹೇಳಿದೆ ಅಂದ್ರss..... ಅಂದವರೇ ಬ್ರೇಕ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಏನು ಹೇಳಿರಬಹದು?  ಈಗ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸ್. ಎಲ್ಲರ ಕುತೂಹಲದ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಏ ತಮ್ಮಾ, ಒಳ್ಳೆ ಮಾತಿನಾಗ ಹೇಳಾಕತ್ತೇನಿ. ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಪ್ಪಾ. ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರ ನಿನ್ನ ಮು*ಳಿಗೆ ಹೀಂಗ ಒದಿತೇನಿ ಅಂದ್ರ ಈ ಹೊಸಾ ಸೈಕಲ್ ಒಂದೇ ಏನು ಬಂತು ಜಗತ್ತಿನ್ಯಾಗಿನ ಯಾವದೇ ಸೈಕಲ್ ಸೀಟ್ ಮ್ಯಾಲೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕುಂಡಿ ಊರಿ ಕುಂದ್ರಾಕ ಆಗಿರಬಾರದು. ಹಾಂಗ ಒದಿತೇನಿ ಮಗನ! ಇಳಿತಿಯೋ ಇಲ್ಲಾ ಒದಿಲೋ!?? ಲಗೂನ ಇಳಿ ಮಂಗ್ಯಾನಮಗನ. ಇಲ್ಲಂದ್ರ ನಾನೇ ಇಳಿಸಿ ಝಾಡಿಸಿ ಝಾಡಿಸಿ ಮು*ಳಿ ಮ್ಯಾಗ ಒದಿತೇನಿ. ಆಟಾ ಹಚ್ಚಿ ಏನ?!

ನಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟೇ. ಅಲಖ್ ನಿರಂಜನ್! ಅನ್ನುತ್ತ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೊರಟುಹೋದರು.

ಕೇಳಿದ ಮಂದಿ ಹ್ಯಾಂ! ಅಂತ ಬೆರಗಾದರು.

ನೀತಿ: ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ ಅನ್ನಿಸುವಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಸರಳ ಅನ್ನಿಸುವಂತಹ ಪರಿಹಾರಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಬೇರೆ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಿಂದ ನೋಡುವ ಜ್ಞಾನ, ವ್ಯವಧಾನ ಇರಬೇಕಷ್ಟೆ!

ಮತ್ತೊಂದು ನೀತಿ: ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಏನು ಮುಖ್ಯವೋ ಅದು ಗಮನದಲ್ಲಿರಲಿ. ಹುಡುಗನಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಯಾವಾಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹವ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಭಂಗ ಬರಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತೋ ಹುಡುಗ ತಾಪಡ್ತೋಪ್ ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಳಗಿಳಿದ. ಬೇರೆ ಯಾವ ತರಹದ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಆತ ಬಗ್ಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಮ್ಮಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಶಿಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿಗೆ ಭಂಗ ಬರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಕಮ್ಮಿ. WIIFM -What's in it for me - is very important and needs be addressed from each stakeholder's point of view.

ಇದು ಮಾತ್ರ ನೀತಿ ಅಲ್ಲ: ಯಾವದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದರೂ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡದೇ ಕಂಡವರ ಮು*ಳಿ ಮೇಲೆ ಒದೆಯವದು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವದಿರಲಿ ನಿಮಗೇ ಬೂಮರಾಂಗ್ ಆಗಿ ರಿವರ್ಸ್ ಹೊಡೆದೀತು. ಎಚ್ಚರ! :)

Wednesday, May 03, 2017

ಅನ್ವರ್ಥಕನಾಮ ಅನರ್ಥಕನಾಮವಾದಾಗ...

ಶ್ರೀಮತಿ ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು. ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಮಂದಿಗೆ ನೆನಪಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಮಂದಿಗೆ ಆಕೆ ‘ಭಾರತದ ಕೋಗಿಲೆ’ ಅಂದರೆ 'Nightingale of India' ಅಂತಲೇ ಪರಿಚಿತರು. ಒಳ್ಳೆ ಕವಯಿತ್ರಿ. ಸುಮಧುರ ಕಂಠದ ಗಾಯಕಿ. ಹಾಗಂತ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಓದಿದ ನೆನಪು.

ಅವರು Nightingale of India ಅಂತೇನೋ ವಿಶ್ವದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಖ್ಯಾತರಾದರು. ಆದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಅವರ ಆ ಬಿರುದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಕೇಳಿ, ಅಸಂಬದ್ಧವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿಬಿಟ್ಟರು.

ಒಮ್ಮೆ ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು ದಕ್ಷಿಣ ಆಫ್ರಿಕಾಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಾರಂಭ. ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮಹಾನುಭಾವ ಇವರನ್ನು ‘Naughty Girl of India’ ಅಂತ ಪರಿಚಯಿಸಿಬಿಟ್ಟ!

ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು ಎನ್ನುವ ಅರವತ್ತೂ ಚಿಲ್ಲರೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಹಿಳೆ 'ಭಾರತದ ಕೋಗಿಲೆ' ಬದಲಾಗಿ 'ಭಾರತದ ತುಂಟ ಹುಡುಗಿ' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು! ಶಿವನೇ ಶಂಭುಲಿಂಗ!

ಆ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಬರೆದುಕೊಂಡು ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಓದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ‘Naughty Girl of India’ ಅಂತಲೇ ಉಳಿದುಹೋಗಿತ್ತು ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಟೋಟಲ್ ಅನರ್ಥ!

ಮುಂದೆ ಎಮ್. ಎಸ್. ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂಬ ದೈವೀಕಂಠದ ಗಾಯಕಿಗೆ Nightingale of India ಎನ್ನುವ ಬಿರುದನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೊರಟಿದ್ದರು ಸರೋಜಿನಿ ನಾಯ್ಡು. ಕೋಗಿಲೆ ಹೋಗಿ ತುಂಟ ಹುಡುಗಿಯಾದ ಲಫಡಾದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ವಿವರ ಮಡಗಿದ್ದ ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯ protective & possessive ಪತಿ ಸದಾಶಿವಮ್ ‘ಆ ಬಿರುದೊಂದು ಬ್ಯಾಡಪ್ಪೋ ಬ್ಯಾಡ!’ ಎಂದು ಕೈಯೆತ್ತಿ ನಮಸ್ಕಾರ ಹಾಕಿದ್ದರು. ಸುಬ್ಬುಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ತುಂಟ ಹುಡುಗಿ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಪಾಯದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು.

***

ಹೆನ್ರಿ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ - ಕಳೆದ ಶತಮಾನದ ದೊಡ್ಡ ರಾಜಕೀಯ ಮುತ್ಸದ್ದಿ ಎಂದೇ ಖ್ಯಾತ. ೧೯೭೦ ರ ಜಮಾನಾದ ಅಮೇರಿಕಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ನಿಕ್ಸನ್, ಫೋರ್ಡ್ ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಏಕ್ದಂ ಖಾಸಮ್ ಖಾಸ್. ಇಂದಿಗೂ ರಾಜಕೀಯದ ದೊಡ್ಡ ತಲೆಗಳು ಆತನ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಹಾರ್ವರ್ಡ್ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ಮಹಾನ್ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ. ಈಗ ವಯಸ್ಸು ೯೩ ವರ್ಷವಾದರೂ ಇವತ್ತಿಗೂ ಆತನ ಮೆದುಳು ಮೊದಲಿನಷ್ಟೇ ಚುರುಕಾಗಿದೆ.

ಈ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟ್ ನಿಕ್ಸನ್ ಅವರ ಭದ್ರತಾ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿದ್ದ. ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆ ಅದು.

ಒಮ್ಮೆ ಈ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರನ ಮೊಮ್ಮಗ ತನ್ನ ಓರಗೆಯ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ತನ್ನ ಅಜ್ಜನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಚಿಕ್ಕಮಕ್ಕಳ ಸಂಭಾಷಣೆ ತಮಾಷೆಯಾಗಿತ್ತು.

My grandpa is a very important public serpent - ಎಂದು ಗರ್ವದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ಮೊಮ್ಮಗ!

Public servant ಅನ್ನುವದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ public serpent ಎಂದು ಗ್ರಹಿಸಿದ್ದ ಮೊಮ್ಮಗ ಅಜ್ಜನನ್ನು 'ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವಕ'ನಿಂದ 'ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಘಟಸರ್ಪ'ವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ!

ವಿಯೆಟ್ನಾಂ ಯುದ್ಧದ ರೂವಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ಕೈಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರ ರಕ್ತ ಮೆತ್ತಿತ್ತು. ಕಟುಕ (butcher), ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮಾರಣಹೋಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾದ ನರಹಂತಕ ಅಂತೆಲ್ಲ ಅನ್ವರ್ಥನಾಮಗಳು ಕಿಸ್ಸಿಂಜರನಿಗೆ ಆಗಲೇ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ರಕ್ತಪಿಪಾಸುವಿಗೆ ಆತನ ಮೊಮ್ಮಗ ಘಟಸರ್ಪ / ಕಾಳಸರ್ಪ ಅಂದಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದೆ  ಅಂತ ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ವಿರೋಧಿಗಳು ಕುಹಕವಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಕಿಸ್ಸಿಂಜರ್ ಕೂಡ ಎಷ್ಟೋ ಕಡೆ ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಗೆಯಾಡುತ್ತಾನೆ. ನರಹಂತಹ ನಕ್ಕಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅತಿ ಮುಖ್ಯ ಕಾಳಸರ್ಪವೊಂದು ಫೂತ್ಕರಿಸಿದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ!

Lesson a day....

Instructions were simple. 1) Take a notebook 2) Before going to bed, write ONE (only ONE) lesson that you learned that day.

By doing this, at the end of the year, you will have 365 hard learned lessons. You are guaranteed to be that much wiser. So said Swami Anubhavananda Saraswathi Ji. I have been watching his discourses on YouTube for last few months. I have found them extremely useful, interesting and mightily amusing. It's hard to endure dry spirituality. Very few gurus can deliver important messages in such a witty and entertaining fashion. He is too good.

Somehow this one-lesson-a-day suggestion given by Swamiji caught my fancy. I thought it was another one of my fancies because I was not sure how long my interest would last.

I have never been a big fan of writing diary / daily journal. Maybe I did not know what goes in a daily diary. I did not know how to write even a few useful and meaningful sentences. So, despite having exotic ideas about maintaining a nice daily journal full of interesting things, it has never happened. Many times I have tried but never managed to be regular with the journal writing.

But, this one-lesson-a-day approach seemed very interesting. It gave an excellent framework. Now I knew what to write. Just one lesson per day. It should not be that hard. Right? We are typically awake, say, from morning 6 am to night 11 pm. That is 17 hours. Finding one useful lesson from those many hours should not be difficult, I thought.

So, I started the practice. I did not use pen and paper. I just opened a new notepad file on my laptop. Just before going to bed or next morning without much delay, I started writing. It was hard to come up with only one lesson because even on an average day, there were at least 6-8 facts/things that I felt were useful enough to be written down. Not everything was a lesson as such. Some were kudos to oneself, some were warnings, some were reminders, some were wise sayings read/remembered etc.

So, I took liberty and started recording whatever I felt was useful. Since I like to write and write for hours at a time, I had to limit myself. Otherwise when in good mood I can go on writing. So, I said '5 minutes. That's all I am going to allocate. Whatever comes to mind in those 5 minutes, I am going to jot down.'

I started this practice on November 3, 2016. 6 months today. I did not choose to write about it today but it seems like an interesting coincidence.

6 months is a good time. If someone is able to keep doing something for 6 months, it says something about the activity. No activity sticks unless you truly enjoy it AND the feedback you get from doing it is truly positive. Only when both the conditions are met, you are able to keep doing an activity, good or bad.

As I said, right from the very beginning my practice deviated from the original instructions given. I could not come up with one and only one lesson per day. I had quite a few. All of them were not necessarily lessons. Lessons, kudos, reminders, suggestions, warnings, stop-doing-this etc. etc.

Regardless, I can tell you this practice has helped me immensely. There is some magical power in committing thoughts to paper. It does not have to be grammatically correct or verbose or poetic or anything like that. The very act of brain dump produces so much positivity that it has to be experienced and can't be described.

Before I took up this practice, I always felt I did not repeat positive habits often enough. Now I just record if I feel something is positive and it magically and automatically reinforces and repeats! It could be as simple as writing, 'Today I avoided coffee in the afternoon. Good job!' I have never been much of a caffeine consumer. One cup in the morning. That's it. Occasionally I have another cup of coffee or diet coke in the afternoon too which I want to give up for good or have it very rarely. But, I would realize my slip only after the act and then somewhat regret it. So writing about it on the days when I did not take coffee in the afternoon was like catching myself in a positive act. Looks like that makes a big difference. Earlier I would get coffee when I felt like it without even thinking. If you felt like it, you would go and get it. Everything else later. But now I notice that when I feel like having a cup of coffee in the afternoon, my mind automatically issues a reminder like - 'do you really want it? can you do without it? you have been trying not to drink coffee in afternoon. You can still go and get it but think about how you feel when you have to record it in the daily journal at the end of the day.' When there is this much gap between the thought and action, the action normally does not take place. Small victory. Repeated enough times it will become a positive habit.

Coffee is a very trivial example. You can use it for anything.

On the positive side, let me give an example. Regardless of what you do and who you are, the sense of humor is critical if you want to survive and thrive. Even Gandhi said 'I would have committed suicide if not for the sense of humor.' The sense of humor came quite handy quite a few times recently. Helped diffuse stressful situations, made work more enjoyable, helped build better relations and so on. The sense of humor is a wonder drug. So, I started recording when using the sense of humor had helped me and how it had helped and reminded myself to use it more often and specifically during meetings / discussions, when meeting new people and so on. Feedback cycle kicked in here as well. Now I get mental reminders more often to use sense of humor. When things get hot, the reminder comes like 'time for the sense of humor! use it!' It is not that you have to crack a joke. That may not be appropriate all the time but you can use the sense of humor silently to remind yourself that this too shall pass and nothing lasts forever. So and so forth. You get my point. Right?

No wonder journaling/diary writing has been practiced by successful people for thousands of years. There is surely some magic in it.

To summarize the benefits:

1) Feedback loop gets established. You will automatically start doing things more and more that help you, you cut down on things that are not helpful.

2) By writing down, you free your mind. By writing down, you hardwire behaviors, both good and bad. So, be careful what you write and how you write.

3) From time to time, you can go back and review your notes and it is amazing. Just in six months, I have discovered interesting patterns, what works and what does not work, where my time goes, what I can do better and so on. It's a treasure!

Thanks to Swamiji for such a great tip. When I implemented my version it became totally different but helping me tremendously. Since I have been able to keep doing it for more than 6 months, I am pretty sure it is here to stay. It may morph into something different but daily 5 minutes reflection exercise is going to stay. It is so so beneficial.

Try it. Maybe it will help you as well.

Cheers!