Showing posts with label Spirituality. Show all posts
Showing posts with label Spirituality. Show all posts

Tuesday, January 07, 2025

The Last Lamp - A Journey Beyond Shadows

Summary: "The Last Lamp - A Journey Beyond Shadows" is a poignant tale of love, betrayal, and redemption. Anand, a simple and kind-hearted teacher, is thrust into a web of doubts and despair after rumors question the paternity of his son. Married to Durga—a beautiful and ambitious woman who longs for a life of grandeur—Anand finds himself torn between his love for his family and the shadows of suspicion that haunt him.  

As Durga’s indifference grows and Anand’s insecurities deepen, his world unravels, leaving him grappling with betrayal and self-doubt. Seeking solace in faith, Anand embarks on a journey of spiritual awakening. Through years of silent suffering and reflection, he sheds his past and embraces a path of peace and renouncement.  

This deeply emotional story explores the fragility of relationships, the torment of unanswered questions, and the courage it takes to let go. It reminds us that even in the darkest moments, light can be found by surrendering to a higher purpose.  

***

Anand was a man of modest means and simpler dreams. As a child, he would sit for hours under the peepal tree in his village, reading borrowed books and teaching younger children their alphabets. His mother often joked that Anand was born to be a teacher, for he found joy in the smallest acts of learning and sharing. Now a teacher in the local high school, his life revolved around imparting knowledge to his students and leading a peaceful existence. He was a kind-hearted soul, deeply respected for his moral integrity, though his naïveté often invited ridicule from those who mistook it for a lack of intelligence. Life, however, had a way of weaving complicated tapestries even for the simplest of men.

At the age of 30, Anand’s life took a significant turn when he was married to Durga in an arranged marriage orchestrated by their families. Durga was 12 years younger, stunningly beautiful, and brimming with ambition. She dreamed of living in a grand house, hosting glamorous parties, and being admired by the influential. Instead, she found herself tied to a man whose greatest luxury was a collection of old books and a modest teaching salary.

Durga’s resentment took root early in their marriage. While Anand devoted himself to his teaching, Durga simmered with frustration. The cramped, bare home felt suffocating to her, a daily reminder of the comforts she had dreamed of but never attained. She envied the colorful sarees and gold bangles flaunted by other women and resented Anand’s quiet acceptance of their limited means.

Completing her education and becoming a primary school teacher offered a sliver of independence, but it was not enough. The modest income and uneventful routine only deepened her restlessness. She yearned for admiration, excitement, and the grandeur of a life far removed from the dull monotony Anand represented—a yearning that slowly hardened into bitterness.

Her past, dotted with fleeting romances and secretive flings, seemed far more thrilling than the life she now led. Her questionable reputation had been a cause of concern for her family, who were eager to see her married off before further scandals could tarnish their name. They hastily arranged her match with Anand, believing his steady nature would anchor her. But Durga longed for admiration and excitement, which Anand failed to provide.

Even after the birth of their son, whispers began circulating that the child might not be Anand’s. Rumors pointed to Komal, a wealthy businessman and the town’s most eligible bachelor, as the real father. Komal had been the local Casanova, known for seducing teenage girls who were smitten by his charm and wealth. Durga, once one of his admirers, had shared a secretive relationship with him prior to marriage, fueling the gossip.

Though Durga projected confidence, brushing aside whispers with an air of indifference, Anand struggled to silence his doubts. The gossip gnawed at him, planting seeds of insecurity that refused to wither. He often questioned whether Durga’s defiance hid guilt or whether it was the frustration of being unjustly accused. Unable to resolve his unease, Anand’s love for his family became entwined with torment and mistrust, leaving him trapped in an endless loop of suspicion and longing for clarity.

Anand, though a simple man, was not deaf to the rumors. The first time he overheard whispers about his son’s parentage was during a tea break at school. Two colleagues, unaware of his presence, spoke in hushed tones about Durga’s past and Komal’s reputation. Anand froze, their words echoing in his ears long after the conversation ended. He tried to dismiss it as baseless gossip but could not shake the unease.

Over time, Anand began piecing together moments—Durga’s fleeting smiles when Komal’s name was mentioned, her unexplained absences, and the boy’s features that bore little resemblance to his own. These memories replayed endlessly, tangling him in a web of suspicion and fear. He often found himself staring at his son, searching for traces of resemblance. 'His nose is like mine,' he would murmur, only to feel his heart sink as the boy’s sharp eyes—Komal’s eyes—stared back at him.

At night, Anand lay awake, torn between disbelief and despair, imagining Durga’s secret meetings with Komal. These thoughts gnawed at him, robbing him of peace and leaving him hollow. The whispers around him, the sidelong glances, and his own insecurities fed into his growing torment until suspicion became unbearable.

Anand struggled to confront Durga. His gentle nature recoiled at the thought of accusing her, and he lacked the cunning to uncover the truth on his own. At night, he rehearsed conversations in his head, imagining both Durga's anger and her tears. He thought of the early days of their marriage when her laughter filled their home, and he clung to those fading memories as proof that she still cared. He hoped against hope that the rumors were baseless, that the love he had poured into his family would be enough to sustain them. But Durga’s cold indifference—her curt replies, distant glances, and frequent absences from home—only deepened his despair. She would brush past him without meeting his eyes, leaving half-eaten meals on the table and walking out with barely a word. Anand’s attempts to engage her in conversation were met with sighs or impatient nods, as if his presence was an inconvenience she could no longer tolerate.

One evening, as Anand sat alone in their modest home, his mind raced with doubts and fears. He had rehearsed this moment a hundred times but always stopped short, afraid of what her response might unleash. The flickering lamp cast long shadows, mirroring the turmoil in his heart. Finally, unable to bear the weight any longer, he mustered the courage to address the matter with Durga. She was combing her long, lustrous hair, her beauty striking even in the dim light—a beauty that felt like an affront to Anand's torment, widening the chasm between their worlds. “Durga,” he began hesitantly, his voice faltering, “I... I’ve been hearing things—rumors about our son’s parentage. I... I don’t know what to think. Is there any truth to them?”

Durga’s eyes flashed with anger, but for a moment, she hesitated, as though weighing her words. Her lips parted, and for an instant, Anand thought he saw a flicker of vulnerability—a trace of guilt or perhaps regret. But it vanished as quickly as it came. Her face hardened.

“How dare you?” she spat, her voice trembling with indignation. “After everything I’ve endured in this miserable marriage—your small life, your failures, your inability to provide me with the comforts I deserve—you question my character?” Her voice was sharp, cutting through Anand’s fragile resolve.

She pushed past him, knocking over a chair as she stormed out of the room, leaving him with no answers, only more pain.

Outside the room, Durga leaned against the door, her hands trembling as she steadied her breath. She stared at her reflection in the mirror, her face pale yet defiant. Was it guilt gnawing at her, or was she simply exhausted from years of resentment? She straightened her saree and forced her lips into a firm line—whatever it was, she refused to let it break her.

The confrontation remained a secret between the two. However, Anand's withdrawn and broken demeanor did not go unnoticed. His vacant stares and trembling hands betrayed his inner turmoil. Colleagues who once shared jokes now exchanged uneasy glances, keeping conversations brief. Students, sensing his detachment, whispered behind his back and began to test his patience. Each interaction—or lack thereof—seemed to echo the rumors, tightening the web of speculation around him. Anand’s colleagues at school began to avoid him. One afternoon, as he approached the staffroom, a group of teachers fell silent. Someone hastily gathered papers and left, muttering about unfinished work. Anand stood at the doorway for a moment before retreating, the weight of their avoidance pressing down on him. their once-friendly banter replaced by uncomfortable silences. The students, too, seemed to sense the change in their teacher, whose once-passionate lessons grew increasingly lifeless.

Anand sought solace in religion, spending hours in the temple after school, praying for clarity and peace. The temple’s dimly lit hall, scented with incense and flickering oil lamps, offered a fragile sense of calm. The rhythmic chants of priests and the distant ringing of temple bells filled the air, but Anand found no escape from the storm raging within him.

He sat cross-legged on the cold stone floor, eyes closed, yet his thoughts wandered endlessly, tangled in doubts and despair. He confided in the priest, who listened patiently and then spoke with calm authority. 'Doubt is like a shadow, Anand,' he said. 'It grows when you turn away from the light. Faith is not about finding answers; it is about trusting the path even when it seems shrouded in darkness. Let go of what you cannot control and focus instead on strengthening your soul. That is where true peace lies.'

But the advice felt hollow. Anand left the temple with heavier steps than when he had arrived. He couldn’t silence the gnawing voice in his head that whispered the priest’s words were empty reassurances. How could faith erase the whispers that followed him everywhere? How could meditation heal wounds that bled fresh every time Durga returned home late or avoided his gaze? The priest’s wisdom seemed distant, like sunlight struggling to pierce through a dense fog. Could he find peace when his own home was a battleground of unspoken truths and unhealed wounds?

Durga, meanwhile, continued her double life with increasing brazenness. She had convinced herself that she deserved more than the dull existence Anand offered. Her moments with Komal reignited the excitement and validation she craved, feeding her resentment toward Anand and her marriage. Driven by her longing for admiration and thrills, she made little effort to hide her actions, as though daring Anand to confront her.

Anand’s passive nature only seemed to embolden her. He watched helplessly as her late returns became more frequent and her laughter, once reserved for him, now echoed in his imagination shared with another. He wrestled with his thoughts, torn between confronting her again and retreating further into himself. Each evening, as he waited in their dimly lit home, the sound of her footsteps outside the door was both a relief and a curse. Yet, his silence fueled her defiance, making her boldness feel like an unstoppable force.

The sight of her returning home late, her face aglow with happiness that he had never been able to inspire, made Anand's chest tighten. His fingers curled into fists beneath the dining table, but he quickly unclenched them, ashamed of his own helplessness. He looked away, staring at the cracks in the wall, as if they might swallow the ache rising inside him. Her face aglow with happiness that he had never been able to inspire, was a dagger to Anand’s heart.

As the years wore on, Anand’s health began to deteriorate. His once upright frame grew hunched, and dark circles framed his weary eyes. His clothes hung loosely over his thinning body, a reflection of the weight he carried within. The weight of his unspoken anguish took a toll on his body and spirit. By the time he turned 40, he was a shadow of the man he once was. He often thought back to his younger days, standing tall in front of his students, brimming with passion as he taught them about history and poetry. Now, that voice was reduced to a whisper, and the sparkle in his eyes had dimmed, replaced by a vacant stare that mirrored his emptiness. The laughter and lightness that had defined him were gone, replaced by a quiet resignation. Anand avoided mirrors, unable to face the hollow man staring back at him. He took to spending long hours in solitude, pacing the narrow confines of his home or sitting silently by the window, watching the world move on without him.

Over the next ten years, Anand immersed himself in spiritual reading, prayer, and meditation. The temple became his second home as he sought solace in scriptures and philosophical teachings. Slowly, the bitterness in his heart began to ease, replaced by a longing for peace. Yet, doubts lingered—how could he abandon his responsibilities as a husband and father?

Anand wrestled with guilt, but as Durga continued to live her life unconcerned by his emotional state and their son grew distant, he felt like a stranger in his own home. He reasoned that his presence brought neither happiness nor stability to his family. Durga had carved out her independence, and their son no longer sought his guidance. It was then that Anand realized that letting go was an act of love, not abandonment.

One day, after hours of restless pacing and silent prayers, Anand packed a small bag and left home. He lingered at the doorway, his eyes scanning the familiar walls and worn-out furniture one last time. Memories of laughter, arguments, and quiet evenings weighed heavily on him, but so did the suffocating emptiness of recent years. Taking a deep breath, he stepped out, his footsteps echoing in the early morning stillness, each one carrying him further away from the life he once knew.

He walked to a distant monastery nestled in the hills, seeking refuge from the world that had become unbearable. The monks welcomed him with open arms, sensing the depth of his suffering. They led him into the quiet sanctum, offering water and a simple meal. One of the elder monks placed a reassuring hand on his shoulder and said, 'You are among those who seek peace. Here, we let go of burdens and find clarity.' Anand, overwhelmed by their kindness, bowed deeply.

As he sat cross-legged among them, listening to their chants, a strange calm began to settle within him—a feeling he had not known in years. Anand took his vows in a solemn ceremony, dressed in simple saffron robes. As he knelt before the altar, the head monk marked his forehead with sacred ash, symbolizing the renunciation of worldly ties.

The chanting of prayers echoed through the hall as Anand lit a small oil lamp, placing it before the deity—a gesture of surrender and devotion. With trembling hands, he shaved his head, letting each strand fall as if shedding the burdens of his past. Finally, he embraced a life of monkhood (sanyas), dedicating himself to meditation and prayer.

In the years that followed, Anand found a measure of peace in the simplicity of monastic life. Each morning began with ritualistic chants and meditation sessions that grounded him. He learned to till the monastery’s garden, finding solace in the rhythm of planting seeds and nurturing growth. On festival days, he assisted in lighting lamps and preparing offerings, feeling a quiet sense of purpose in these acts of devotion.

Through these rituals, Anand shed the last remnants of his past, replacing pain with acceptance and resentment with gratitude. He let go of his attachment to the family he had once cherished and the pain they had caused him. Yet, he often thought of Durga and their son during his meditations. Over time, he came to view his departure not as abandonment but as an act of compassion. He prayed for their well-being, believing that his absence might free them from the shadows of suspicion and resentment that had haunted their home.

With each prayer, he felt the weight of guilt lift, replaced by a quiet acceptance of the life he had chosen. The rumors, the betrayals, and the heartbreak became distant echoes, swallowed by the stillness of the monastery. Each morning, Anand awoke to the gentle chime of temple bells, their sound carrying through the misty hills like whispers of peace. As he swept the temple floors and tended to the lamps, he felt his burdens fall away, much like the flickering shadows that disappeared with the morning light. The wind that rustled through the monastery’s ancient corridors seemed to hum a quiet reassurance, reminding him that he had finally arrived where he was meant to be.

Anand’s transformation was complete. Sitting by the temple steps, he gazed at the horizon as the morning sun painted the sky in hues of gold. 'Perhaps this was always my path,' he murmured, his voice steady for the first time in years. In that moment, Anand felt neither regret nor longing—only the quiet certainty that he had finally found peace.

From a simpleton who struggled to navigate life’s complexities, Anand had endured heartbreak, betrayal, and endless nights of doubt. Yet, he emerged from the depths of despair, strengthened by years of introspection and spiritual discipline. Through his pain, he learned the value of letting go and embracing forgiveness—not just for others but for himself. His transformation reflected not an escape but a conscious journey toward understanding, resilience, and inner peace.

And though his journey was fraught with sorrow, Anand lit a small oil lamp in the temple courtyard, watching its gentle glow pierce the morning mist. The soft flicker mirrored his newfound peace, a quiet affirmation that he had finally emerged from the shadows of his past. With each breath, he felt lighter, as if the burdens of his old life had been carried away by the breeze that whispered through the ancient corridors. It ultimately led him to a place of serenity, proving that even the most tormented souls can find solace in surrendering to a higher purpose.

***

ChatGPT was used to edit and refine this story.

Thursday, February 13, 2020

ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಕೆಪ್ಪನ ಮಾಡಿ ಬೆಪ್ಪನಂತೆ ತೆಪ್ಪಗೆ ಕೂಡಿಸಯ್ಯ ತಂದೆ...

ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಥೆ ಓದಿದ ನೆನಪು. ಎಲ್ಲ ವಿವರಗಳೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟು.

ಒಬ್ಬ ಋಷಿ ತನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯಾವಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ಸರಸದ ಮೂಡಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಪತಿ ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ದೇವರ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ.

ರಾ ರಾ ಸರಸಕು ರಾ ರಾ... 'ಆಪ್ತಮಿತ್ರ' ಚಿತ್ರದ ನಾಗವಲ್ಲಿಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಸರಸಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಪತಿ ಅದನ್ನು ನಯವಾಗಿಯೇ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪೂಜಾ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಮಗ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ತಾನು ಅಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸರಸಕ್ಕೆ ಕರೆದರೂ ಪತಿ ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಟ್ಟ ಎಂದು ಋಷಿಯ ಪತ್ನಿ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಪತ್ನಿ ಬೇಸರಗೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಋಷಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಋಷಿಯ ಪೂಜಾಕಾರ್ಯಗಳು ಮುಗಿಯುತ್ತವೆ. ಈಗ ತುರ್ತಾಗಿ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆಗ ಕರೆದಾಗ ಸರಸಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಬೇಸರಗೊಂಡಿದ್ದಳು. ಈಗ ಹೋಗಿ ಮಸ್ಕಾ ಹೊಡೆದು ರಮಿಸಬೇಕು. ಅದು ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಋಷಿ.

ಪತ್ನಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮಸ್ಕಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಆಕೆ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಸಮಾಧಾನಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಋಷಿ heavy duty ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಇಡುತ್ತಾನೆ.

'ಪ್ರಿಯೆ, ಒಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಋಷಿ.

'ಏನು??' ಎಂದು ಮುಖ ಊದಿಸಿಕೊಂಡೇ ಕೇಳಿದಳು ಪತ್ನಿ.

'ನಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ ಗೊತ್ತೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಋಷಿ.

'ಅದೆಲ್ಲ ನಿಮಗೇ ಗೊತ್ತು. ನೀವೇ ಹೇಳಿ,' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು ಪತ್ನಿ.

'ಈ ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಇರುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಧನವೆಂದರೆ ಪತ್ನಿ ಎಂಬ ತೆಪ್ಪ. ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಮಹಾಸಾಗರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು. ಪತ್ನಿಯಾದ ನಿನ್ನ ಮಹತ್ವ ಅಷ್ಟಿದೆ. ಗೊತ್ತೇ??' ಎಂದು ಫುಲ್ ಫಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಇಡುತ್ತಾನೆ.

ಪತ್ನಿ ಫುಲ್ ಖುಷಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ಪತ್ನಿಯಾಗಿರುವ ತನಗೆ ಇರುವ ಮಹತ್ವ ತಿಳಿದು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಉಬ್ಬಿಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಮೊದಲಿನ ವಿರಸವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ಋಷಿ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿ ಸರಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಕಥೆಯ ಪ್ರಭಾವವೋ ಏನೋ... ತಲೆತಲಾಂತರಗಳಿಂದ ಪುರುಷರು ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ಜನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ದಾಟಿದ್ದಾರೆ? ಎಷ್ಟು ಜನ ತೆಪ್ಪವನ್ನೇರಿ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲೇ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿ ಗೊಟಕ್ ಅಂದಿದ್ದಾರೆ?

ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪತ್ನಿ ಉತ್ತಮ ತೆಪ್ಪ ಎನ್ನುವ ಮಾತು ನಿಜವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ವಿವರ ಅದಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ತಿ ವಿವರಗಳು ಮಿಸ್ ಆಗಿರುವ ಸಂಶಯ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳುವ ರೂಢಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿ ಸೂಚ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಬೇಕೆಂದರೆ ದಡ್ಡ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಗುರುಗಳು ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ಡೀಟೇಲ್ಸ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈಗ ಅಂತಹ ಗುರುಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಜನರು ಕೂಡ ಪೂರ್ತಿ ವಿವರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯದೇ, ತಿಳಿಯುವ ವ್ಯವಧಾನವೂ ಇಲ್ಲದೆ ಗಡಬಿಡಿ ಮಾಡಿ ಗುಂಡಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಗಂಡಾತರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ.

ನೀವು ಎಂದಾದರೂ ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಹೋಗಿದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಬಿದಿರು ಅಥವಾ ಮರದ ದಿಮ್ಮಿಗಳಿಂದ ಮಾಡಿರುವ ತೆಪ್ಪ ಎಂದೂ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬುಡಮೇಲಾಗುವುದು ಜಾಸ್ತಿ. ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುವುದೂ ಸಹ ಒಂದು ಕಲೆ. ತೆಪ್ಪ ನಡೆಸುವ ನಾವಿಕ ನುರಿತ ವೃತ್ತಿಪರನೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ.

ದೋಣಿ ಹತ್ತಿದಂತೆ  ದುಡುಂ ಅಂತ ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ಹತ್ತುವಂತಿಲ್ಲ. ತೆಪ್ಪದ center of gravity ಯ ಸುತ್ತಲಿಂದ ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಜನರು ಹತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಇರಬೇಕು. ಒಮ್ಮೆ ತೆಪ್ಪ ಹತ್ತಿದ ಮೇಲೆ ನಿಂತ ಜಾಗದಲ್ಲೇ ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿಂತಿರಬೇಕು. ಅಥವಾ ಕೂರುವಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಕೂರಬಹುದು. ತೆಪ್ಪ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಇಳಿಯುವಾಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ. ಸಾವಕಾಶವಾಗಿ ಇಳಿಯಬೇಕು. ಯಾವಾಗಲೂ ತೆಪ್ಪದ center of gravity ಬರೋಬ್ಬರಿ ಇರಬೇಕು. ತಪ್ಪಿದರೆ ತೆಪ್ಪ ಬುಡಮೇಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ತೇಲುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಮೇಲಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಜಲಸಮಾಧಿ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ.

ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವವರೂ ಕೂಡ ಇಂತಹ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆಯೇ ಅಂದರೆ ಪತ್ನಿಯ ಜಾಸ್ತಿ ಅವಲಂಬನೆ. ತೆಪ್ಪ ನಡೆಸುವ ನಾವಿಕ  ಅಂದರೆ ದೇವರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪ ನಿಮ್ಮದೇ ಆದರೂ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಡೆಸುವ ನಾವಿಕ ದೇವರು.

ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಕೆಪ್ಪನಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಬೆಪ್ಪನ ತರಹ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ತೆಪ್ಪಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿ ಬುಡಮೇಲಾಗುತ್ತಾಳೆ. ತೆಪ್ಪಕ್ಕೆ ಉರ್ಫ್ ಅವಳಿಗೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ನೀವು ಮಾತ್ರ ಮಟಾಷ್! ತೆಪ್ಪ ಮತ್ತೆ ತೇಲುತ್ತದೆ. ನಾವಿಕನಿಗೆ ಈಜು ಬರುವ ಕಾರಣ ಆತ ಮತ್ತೆ ತೆಪ್ಪ ವಾಪಸ್ ಹತ್ತುತ್ತಾನೆ. ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬಹುದಾದ ಹೊಸ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗಾಗಿ  ಕಾಯುತ್ತಾನೆ. ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪವೂ ಕಾಯುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಪತಿಗಾಗಿ. ತೆಪ್ಪ ಬುಡಮೇಲಾಗುವುದು ಅಂದರೆ ಸೋಡಾಚೀಟಿ ಡೈವೋರ್ಸ್ ಕೇಸ್. ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಬಂದ ಎಂದರೆ ಮೊದಲಿನ ಪತ್ನಿ ಮರುವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು ಎಂದು ಅರ್ಥ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪತ್ನಿಯೆಂಬ ತೆಪ್ಪವನ್ನು ಹತ್ತುವ ವಿಚಾರವಿರುವವರು ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲೆ ಕೆಪ್ಪನಾಗಿ ತೆಪ್ಪಗೆ ಬೆಪ್ಪನ ಹಾಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ದಾಟುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಇವೆ. ಖಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತೆ.

ಅದಕ್ಕೇ ಅಲ್ಲವೇ ಹೇಳೋದು 'ಪತ್ನಿ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಪತಿ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕು. ಪತ್ನಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾಗ ಪತಿ ಮಾತಾಡಬಾರದು.' ಕೆಪ್ಪನಾಗಿ ಬೆಪ್ಪನಂತೆ ಇರಬೇಕು. ಪತಿ ಜಾಸ್ತಿ ಬೆಪ್ಪನಾದಾಗ ಅಪ್ಪನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬೆಪ್ಪ ಅಪ್ಪ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತಲೆಕೆಟ್ಟಾಗ ಗುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಅಮ್ಮ ಗುಮ್ಮ.

ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪತ್ನಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ತೆಪ್ಪವಿಲ್ಲವೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ. ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೆಪ್ಪ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ತೆಪ್ಪಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದ ಬೇರೆ ಸಾಧನ ಇದೆ. ಅದು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ. ಇದು ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಹೇಳಿದ್ದು.

ಒಮ್ಮೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಶಿಷ್ಯರ ಜೊತೆ ಚಿಕ್ಕದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರಭಸದ ಗಾಳಿಗೆ ದೋಣಿ ವಿಪರೀತವಾಗಿ ಹೊಯ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬೃಹದಾಕಾರದ ಹಡಗೊಂದು ಲಂಗರು ಹಾಕಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತ ರಾಮಕೃಷ್ಣರು ಹೇಳಿದರು, 'ಆ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗನ್ನು ನೋಡಿ. ಸಪ್ತಸಾಗರಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ದಾಟಬಲ್ಲದು. ಗುರುಗಳು, ಪುಣ್ಯಪುರುಷರು, ದೇವರು, ಅಧ್ಯಾತ್ಮ  ಅಂದರೆ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗು ಇದ್ದಂತೆ. ಸಾಗರ ದಾಟಲು ಜನರು ಅಂತಹವುಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕೇ ವಿನಃ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾದ ಸಾಧನಗಳಾದ ಚಿಕ್ಕದೋಣಿಗಳನ್ನಲ್ಲ.' Gem of wisdom!

ತೆಪ್ಪ ಹತ್ತಿ ಸಾಗರ ದಾಟಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗುಗಳು ದೂರದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಲಂಗರು ಹಾಕಿರುವ ಕಾರಣ ಅವುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಾದರೂ ತೆಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕದೋಣಿ ಮುಂತಾದ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸಾಧನಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವನ್ನು ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ದೊಡ್ಡ ಹಡಗನ್ನು ಹತ್ತಿದವನು ಜಾಣ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ತೆಪ್ಪದಲ್ಲೇ ಸಾಗರ ದಾಟುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಹೊರಟವ ನಡುನೀರಿನಲ್ಲೇ ಮಟಾಷ್ ಆಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚು.

ತೆಪ್ಪ ಬಿಟ್ಟು ಹಡಗು ಹತ್ತಿ ಅಂದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಗಡ್ಡ ಬಿಟ್ಟು ಗುಡ್ಡ ಹತ್ತಿ ಅಥವಾ ಹಡಗು ಹತ್ತಿ ಎಂದು ಅರ್ಥವೇ? ಆ ಅರ್ಥವೂ ಇದೆ. ಕೆಲವು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು ತಕ್ಕ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಬಹುದು.  ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಅಧ್ಯಾತ್ಮವೆಂಬ ದೊಡ್ಡ ಹಡಗು ಅವಶ್ಯವಾದರೂ ಮೊದಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ತೆಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕದೋಣಿಗಳನ್ನು (ಕುಟುಂಬ) ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕೆಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಹಡಗು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಬಲ್ಲದು. ನಿಮ್ಮ ತೆಪ್ಪವೊಂದು ಅದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾತಲ್ಲ. ನೀವು ಹಡಗು ಹತ್ತಿ. ನಿಮ್ಮ ತೆಪ್ಪವನ್ನೂ ತೆಪ್ಪಗೆ ಹಡಗು ಹತ್ತಿಸಿ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಜೊತೆಯಾಗಿ ಸಂಸಾರವೆಂಬ ಸಾಗರವನ್ನು ಅಧ್ಯಾತ್ಮವೆಂಬ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ದಾಟಿ. ತೆಪ್ಪವಿಲ್ಲದವರು ಈಜಿ ಹಡಗನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಂತರ ಹತ್ತಬಹುದು. ಕೊಂಚ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಈಜಿನಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತಿ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ, ಶ್ರಮ, ಸಾಧನೆ ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ತೆಪ್ಪವೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ತೆಪ್ಪದ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಈಜಿ ಹಡಗನ್ನು ಮುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಂದರೆ ಖಡಕ್ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದತ್ತ ಸಾಗುವುದು ಎಂದರ್ಥ. ಆ ಮಾರ್ಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಹೊಸದಾಗಿ ತೆಪ್ಪ ಹತ್ತುವವರು ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ ಹತ್ತಿ. ತೆಪ್ಪ ಗಮ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಸಾಧನವೇ ವಿನಃ ಗಮ್ಯವೇ ಅಲ್ಲ.

ಪತಿಗೆ ಪತ್ನಿ ತೆಪ್ಪ. ಪತ್ನಿಗೆ ಪತಿ ತೆಪ್ಪ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತೆಪ್ಪ.

ತೆಪ್ಪ ಎಂದ ಕೂಡಲೇ ಬೆಪ್ಪನಾಗಿ, ಕೆಪ್ಪನಂತೆ ಮತ್ತು ತೆಪ್ಪಗೆ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಬೇಕು. ಹಾಗಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ತೆಪ್ಪದ ಮೇಲಿನ ಪಯಣ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Sunday, January 27, 2019

ಅಜ್ಞಾನದ ಆಳ

ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ 'ಅವನೊಂದು ಇಲಿ' ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಅದೇ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಹೋಗಿ ಭ್ರಾಂತಿಯಾಗಿ, ಭ್ರಮೆಯಾಗಿಹೋಯಿತು. ಮನುಷ್ಯ ಫುಲ್ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಯಾಗಿಹೋದ. 'ನಾನೊಂದು ಇಲಿ' ಎನ್ನುವ (ತಪ್ಪು)ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲೇ ಕೊರಗತೊಡಗಿದ.

ಯಾರ್ಯಾರೋ ವೈದ್ಯರಿಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಏನೇನೋ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಸಿದರು. ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಲಿಲ್ಲ. 'ನಾನೊಂದು ಇಲಿ. ನಾನೊಂದು ಇಲಿ,' ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇವನ ಈ ವರ್ತನೆಯಿಂದ ಮಹಾ ಕಿರಿಕಿರಿ.

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ದೇವರಂತೆ ಹೊಸ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕರು. ಅವರು ಏನೇನೋ ಹೊಸ ಹೊಸ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿದರು. ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಸರಿಹೋದ. 'ನಾನೊಂದು ಇಲಿ' ಎನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೂರವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನಿರಾಳರಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ನಿಟ್ಟುಸಿರೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರು. ವೈದ್ಯರನ್ನೂ ಹಿಡಿದು.

ಈ 'ಇಲಿ ಗಿರಾಕಿ' ತಲೆ ರಿಪೇರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ. ಮನೆ ಕಡೆ ನಡೆದ.

ಸ್ವಲ್ಪೇ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಓಡಿಬಂದ. ತುರ್ತಾಗಿ ವೈದ್ಯರನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಅಂದ. ಅವನಿಗೋ ಫುಲ್ ಧಾವಂತ. ಡಿಸ್ಚಾರ್ಜ್ ಆಗಿದ್ದ ಪೇಷಂಟ್ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ವೈದ್ಯರೂ ಬೇಗ ಓಡಿ ಓಡಿ ಬಂದರು.

'ಏನ್ರೀ?? ಮತ್ತೆ ಬಂದ್ರಿ? ಏನು ಸಮಸ್ಯೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ವೈದ್ಯರು.

'ಡಾಕ್ಟರ್, ಅದು... ' ಎಂದು ಎಳೆದ.

'ನೀವು ಇಲಿ ಅಲ್ಲ! ನೀವು ಇಲಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ! ನೀವು ಮನುಷ್ಯರು. ಶುದ್ಧ ಮನುಷ್ಯರು. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಬೇಡ. ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿ,' ಎಂದು ಸಾಗಹಾಕಲು ನೋಡಿದರು ವೈದ್ಯರು.

'ಅದು ಸರಿ ಡಾಕ್ಟರ್. ನಾನು ಇಲಿ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ...' ಎಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

'ನೀವು ಇಲಿಯಲ್ಲ ಅಂತ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೇನ್ರೀ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಾಬ್ಲೆಮ್ಮು??' ಎಂದು ಕೊಂಚ ಅಸಹನೆಯಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು ಡಾಕ್ಟರ್. ಇಂತಹ ರೋಗಿಗಳಿಂದ ಡಾಕ್ಟರ್ ಮಂದಿ ಮಾನಸಿಕ ರೋಗಿಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

'ನಾನು ಇಲಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಆ ವಿಷಯ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಲ್ಲ? ಅದು ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಾನು ಇನ್ನೂ ಇಲಿಯಂದೇ ಭಾವಿಸಿ ಮೈಮೇಲೆ ಎರಗೀತು ಅನ್ನೋ ಭಯ ಡಾಕ್ಟರ್!' ಎಂದು ಗೊಳೋ ಎಂದು ಅತ್ತ.

'ಸಿಸ್ಟರ್! ಬಾಯ್ಸ್! ಯಾರಿದ್ದೀರಿ ಅಲ್ಲಿ?? ಇವನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ! ಅರ್ಜೆಂಟ್' ಎಂದು ಚೀರುತ್ತಾ ಡಾಕ್ಟರ್ ಬೇಹೋಶ್ ಆದರು.

ನೀತಿ: ನಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದ ಆಳ ಅಂದರೆ ಹೀಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಞಾನ ಪದರುಗಳಲ್ಲಿ(layers) ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಪದರು ಕಳೆದ ಎಷ್ಟೋ ಕಾಲದ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಪದರು ಬರುತ್ತದೆ. ಭಾವಿ ಅಗೆಯುವಾಗ ಎಷ್ಟೋ ಅಡಿಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಬಂಡೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಅಗೆದು ತೆಗೆದೋ ಅಥವಾ ಸ್ಪೋಟಿಸಿ ತೆಗೆದೋ ಅಗೆಯುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತೀರಿ. ಮತ್ತೆ ಎಷ್ಟೋ ಅಡಿಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು ಬಂಡೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನೂ ತೆಗೆದು ಮುಂದುವರೆದು, ಅಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ ನೀರು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಜ್ಞಾನದ ನಿವಾರಣೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಜನ್ಮಗಳಿರುವುದು. Take your own time! ಅಷ್ಟೇ ಅಜ್ಞಾನದ ಮೊದಲ ಪದರು ನಿವಾರಣೆಯಾದ ತಕ್ಷಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ಬಂತು ಅಂತ ಭಾವಿಸದಿದ್ದರೆ ಬಚಾವು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ 'ಇಲಿ ಅಲ್ಲ' ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಹೋದರೂ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ 'ನಾನು ಇಲಿಯಲ್ಲ' ಎಂದು ಗೊತ್ತಿದಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಅನ್ನುವ (ತಪ್ಪು) ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದೂ ನಿವಾರಣೆ ಆಯಿತು ಅಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇಲಿ ಹಿಡಿಯಲು ಇಟ್ಟಿರುವ ಬೋನಿಗೆ 'ನಾನೊಂದು ಇಲಿ' ಆನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಗತಿ? ಇಲಿ ಪಾಷಾಣಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆಯೇ ನಾನು ಮನುಷ್ಯ ಎಂದು??? ಹೀಗೇ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಅಜ್ಞಾನದ ಪದರುಗಳು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅವಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರಹದ 'ಜ್ಞಾನ' ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದಿ ಶಂಕರರು 'ವಿವೇಕ ಚೂಡಾಮಣಿ' ಎನ್ನುವ ಗ್ರಂಥ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಾಮಿ ಚಿನ್ಮಯಾನಂದರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಉದಾಹರಣೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಏನೋ ಓದಿದಾಗ, ಏನೋ ಕೇಳಿದಾಗ, ಏನೋ ಹೊಳೆದಾಗ, 'ಆಹಾ! ಈಗ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿತು' ಅನ್ನಿಸಿದಾಗ 'ಇದು ಎಷ್ಟನೇ ಪದರಿನ ಅಜ್ಞಾನ ಇರಬಹುದು? ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಮೆಟ್ಟಿಲು?' ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವ ವಿವೇಕ ಬಂದರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗ್ಯ. ಅದರ ಬದಲಾಗಿ ಮೊದಲನೇ ಸಲ ವಿವೇಕ ಉದಯವಾದಾಗಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ಬಂತು ಅಂತ ತಿಳಿದರೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆಗಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದೀತು! :)

ಈ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಅನ್ನುವವು ಅಜ್ಞಾನದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು (manifestations). ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಅಷ್ಟು ಬೇಗವಾಗಿ ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಆಗಿವೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೊಡಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಬಂಡೆ ಬಂತು ಎಂದರ್ಥ.

ಎಷ್ಟೋ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ವ್ಯಸನಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಒಂದು ವ್ಯಸನ ಬಿಟ್ಟರೂ ಅದೇ ಮತ್ತೆ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಮತ್ತೆ ಇದೇ. ಕೆಲವರು ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಿಗರೇಟ್ ಸೇದುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೋ!

https://www.amazon.in/Vivekachudamani-Swami-Chinmayananda/dp/B077PS778F/ref=sr_1_1?ie=UTF8&qid=1548611986&sr=8-1&keywords=vivekachoodamani+swami+chinmayananda

Tuesday, July 03, 2018

ಕಾಮಧೇನು

ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ದೇವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಕರುಣಿಸು, ಇದನ್ನು ಕರುಣಿಸು ಎಂದು ತುಂಬಾ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಭಕ್ತನ ಕಿರಿಕಿರಿ ತಾಳಲಾಗದ ಭಗವಂತ ಸಕಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಪೂರೈಸಬಲ್ಲ ಪೂಜ್ಯ ಕಾಮಧೇನುವನ್ನೇ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಕರುಣಿಸಿಬಿಟ್ಟ. ಕಾಮಧೇನು ದೊರಕಿದ ಮೇಲಾದರೂ ಭಕ್ತನ ಕಿರಿಕಿರಿ ತಪ್ಪಬಹುದು ಎಂದು ದೇವರ ನಿರೀಕ್ಷೆ.

ಭಕ್ತನಿಗೆ ಆ ಪೂಜ್ಯ ಗೋವು ಕಾಮಧೇನು ಎಂದಾದರೂ ತಿಳಿಯಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ 'ದನ' ಎಂದು ಭೂಮಿಗೆ ಕರೆತಂದ. ಮನೆಗೆ ಬಂದರೆ ಒಂದು ಕೊರತೆ ತುರ್ತಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಗದ್ದೆ ಊಳಲು (ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡಲು) ಎತ್ತು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಗದ್ದೆ ಊಳಿ, ಬೀಜ ಬಿತ್ತಬೇಕಿತ್ತು.

ಎತ್ತಿಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದ ಭಕ್ತ. ಎದುರಲ್ಲೇ ಕಂಡಿತು ಭವ್ಯ ಕಾಮಧೇನು. ಮತ್ತೇನೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು ಎಳೆದೊಯ್ದವನೇ ನೇಗಿಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಬಿಟ್ಟ. ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದ ಪುಣ್ಯಕೋಟಿ ಕಾಮಧೇನುವಿಗೆ ಬಾರಕೋಲಿನಲ್ಲಿ ಚಟಾರ್ ಎಂದು ಎರಡು ಬಿಟ್ಟವನೇ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದ.

ಅದು ಹೇಳಿಕೇಳಿ ಕಾಮಧೇನು. ಆಕಳು. ಹಸು. ಎತ್ತಂತೂ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ದೇವಲೋಕದ ಆಕಳು. ಇಂತಹ ಆಕಳಿಗೆ ಗದ್ದೆ ಊಳುವ ಕರ್ಮ.

ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು ಗದ್ದೆ ಊಳಲು ಬಳಸುವದೇ? ಎಲ್ಲಾದರೂ ಉಂಟೇ? ಗದ್ದೆ ಊಳಲು ತುರ್ತಾಗಿ ಎತ್ತು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅಂತಲೇ ಅಂದುಕೊಳ್ಳೋಣ. ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಸಕಲವನ್ನೂ ಕರುಣಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಅದು ಒಂದು ಎತ್ತಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಎತ್ತುಗಳನ್ನೇ ಕರುಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಉಳುಮೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಕಾಮಧೇನುವನ್ನೇ ಬಳಸಿ, ಅದನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿ ಉಳುಮೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಭಕ್ತ ಭೂಪ.

ಕಥೆ ಬಾಲಿಶ ಅನಿಸಿದರೂ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ. ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವದು ಇದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಮಾನವಜನ್ಮವೆಂಬ ಅಮೂಲ್ಯ ಕಾಮಧೇನುವನ್ನು ಜೀವನವೆಂಬ ಹೊಲವನ್ನು ಊಳಿ, ಲೌಕಿಕ ಸುಖವೆಂಬ ಬೆಳೆ (ಕಳೆ) ತೆಗೆಯಲು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೇಲಿಂದ ಕಾಮಧೇನುವಿಗೆ ಬಾರಕೋಲಿನ 'ಪೂಜೆ' ಬೇರೆ! ಆಹಾ ನಮ್ಮ (ಅ)ಜ್ಞಾನವೇ!

ತುಂಬಾ ಯೋಚಿಸಲು ಹಚ್ಚಿದ ಚಿಕ್ಕ  ಕಥೆ.

ವಿ.ಸೂ: ಓದಿದ್ದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿರಬೇಕು ಅಂದರೆ ಓದಿದ್ದನ್ನು ಬರೆದು ತೆಗೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಗುರುಗಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವದು. ಅಷ್ಟೇ ವಿನಃ ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. 

Thursday, June 28, 2018

ಬಂಧ & ಸಂಬಂಧ

ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ಸಕಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕರುಣಿಸಿದ.

ಒಂದು ಜೀವಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೊಂದರೆಯಾಯಿತು. ಆ ಜೀವಿಯ ಹೆಸರು 'ಬಂಧ' (bond).

ಬಂಧನಿಗೆ ಎಲ್ಲೂ ಆಶ್ರಯ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಸೇರಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಹೆಸರೇ ಬಂಧ. ಸಕಲ ಬಂಧನಗಳು (bondage) ಇವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಅವನಿಗೆ ಯಾರೂ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬಂಧ ವಾಪಸ್ ಬ್ರಹ್ಮದೇವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ತನ್ನ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಂಡ.

ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಹ್ಮ ಹೇಳಿದ, 'ವೇಷ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, ರೂಪಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆಶ್ರಯ ಕೇಳು.'

'ಏನಂತ ರೂಪಾಂತರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ಯಾವ ಹೊಸ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಬಂಧ.

'ಬಂಧ ಎಂದು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಆಗ ನೋಡು ನಿನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಹೇಗೆ ಖುಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಹೋಗಿ ಬಾ. ಶುಭವಾಗಲಿ,' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಬ್ರಹ್ಮದೇವ.

ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೆಟಪ್ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ಬಂಧ ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಗೆ ಎಂಟ್ರಿ ಕೊಟ್ಟ. ಮನೆಯೊಂದರ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ.

'ಯಾರು ನೀವು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಮನೆಯಾತ.

'ನಾನು ಸಂಬಂಧ,' ಎಂದು ನೈಸಾಗಿ ಉಲಿದ ಬಂಧ.

ಸಂಬಂಧ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದೇ ತಡ ಉಪಚಾರ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

'ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ. ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಸಂಬಂಧ ಎಂದು ಕೇಳಬಹುದೇ?' ಎಂದು ವಿನಯ ಗೌರವದಿಂದ ಕೇಳಿದ ಮನೆಯಾತ.

ಸಂಬಂಧಗಳೇನು ಒಂದೇ ಎರಡೇ? ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಅಪ್ಪನೆಂದ, ಇನ್ನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನೆಂದ. ವೇಷದೊಂದಿಗೆ ಲಿಂಗವೂ ಬದಲಾದಾಗ ಅಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಹೆಂಡತಿ, ಉಪಹೆಂಡತಿ....ಹೀಗೆ ಬಂಧನೊಬ್ಬ ನಾಮ ಹಲವು ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ.

ಮೊದಲು ಬಂದಿದ್ದ ಬಂಧನೆಂಬ ಖತರ್ನಾಕ್ ಜೀವಿಯೇ ಸಂಬಂಧದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದು ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಂತೆಯೇ ಸಂಬಂಧಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಬಂಧನಿಂದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಂಧನಗಳಲ್ಲಿ (bondage) ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರು. ವಿವಾಹಬಂಧನ, ವಾತ್ಸಲ್ಯಬಂಧನ, ಪ್ರೇಮಬಂಧನ, ಪುತ್ರಪಾಶ, ಪುತ್ರಿ ಪ್ರೀತಿ, ನಾಯಿ ಪ್ರೀತಿ, ಕೋತಿ ಪ್ರೀತಿ, ಗೋಪ್ರೀತಿ...ಬಂಧನಗಳು ಒಂದೇ ಎರಡೇ?

ಸಂಬಂಧ ಎಂದರೇ Some ಬಂಧ ಅಂತರ್ಥ.

ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ಬಂಧನಗಳು (bondage) ಮತ್ತು ಆ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ತರಹತರಹದ ಸುಖ(!) ಮತ್ತು  ದುಃಖಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ ಅಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಂಡು ಜೀವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಸಂಬಂಧಗಳು ಬಂಧಗಳು ಎಂದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು. ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ selfish attachment ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ ಬಂಧನಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಮ್ಮಿಯಾದಂತೆಯೇ. ಆ ವಿವೇಕ ನಮಗೆ ಬರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ.

ಸ್ಪೂರ್ತಿ: ಯೋಗ ವಾಸಿಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾಮಿ ತೇಜೋಮಯಾನಂದರು ಬರೆದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮಾಹಿತಿ. A Glimpse into Yogavasistha

Sunday, June 24, 2018

ಕರ್ಮ ಕರ್ಮ ಕರ್ಮ

ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಬಗೆ. ಸಂಚಿತ, ಆಗಾಮಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರಬ್ಧ. ಸಂಚಿತ ಮತ್ತು ಆಗಾಮಿ ಕರ್ಮಗಳ ಫಲ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮದ ಫಲದಿಂದಲೇ ಈ ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ಈ ಜನ್ಮದ ಆಗುಹೋಗುಗಳು. ಇದು ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತ.

ಸಂಚಿತ ಮತ್ತು ಆಗಾಮಿ ಕರ್ಮಗಳು ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬಾಣಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಪ್ರಾರಬ್ಧವೆಂಬುವದು ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ಬಾಣದಂತೆ. ಬಾಣವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಬಿಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಮುಗಿಯಿತು. ವಾಪಸ್ ಕರೆಯಲಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬತ್ತಳಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬಾಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡಬಹುದು.

ಒಮ್ಮೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದ ಮೇಲೆ ಸಂಚಿತ ಮತ್ತು ಆಗಾಮಿ ಕರ್ಮಗಳು ನಶಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಜ್ಞಾನದ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹುರಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹುರಿದ ಬೀಜದಿಂದ ಹೇಗೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಶಿಸಿದ ಕರ್ಮದ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಕರ್ಮಫಲ ದೊರೆಯುವದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಮರುಜನ್ಮವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಸಹ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು. ಹಾಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನೋದಯದ ನಂತರವೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ ಸಹ ಇದ್ದ ದೇಹದಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಏನೇನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಮುಗಿದ ನಂತರ ದೇಹ ತಂತಾನೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಕುಂಬಾರ ಮಡಿಕೆ ಮಾಡುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ಬಳಿಕವೂ ಕುಂಬಾರನ ಚಕ್ರ ಕೆಲಕಾಲ ತಿರುಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ದೈಹಿಕ ಜೀವನ ಕೂಡ. ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಉಪಮೆ ಇದು.

ಭಕ್ತನೊಬ್ಬ ರಮಣ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಬಳಿ ಕೇಳಿದನಂತೆ. 'ಜ್ಞಾನೋದಯದ ನಂತರ ಆಗಾಮಿ, ಸಂಚಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದರೂ ಪ್ರಾರಬ್ಧವನ್ನೇಕೆ ಗೆಲ್ಲಲಾಗುವದಿಲ್ಲ?'

ರಮಣರು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರು.

'ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಮೂವರು ಪತ್ನಿಯರಿದ್ದರು. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತುಹೋದ. ಆ ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತುಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವನ ಪತ್ನಿಯರೇನಾಗುತ್ತಾರೆ?'

'ವಿಧವೆಯರಾಗುತ್ತಾರೆ,' ಅಂದ ಭಕ್ತ.

'ಮೂವರೂ ಪತ್ನಿಯರು ವಿಧವೆಯರಾಗುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳು ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರು ಪತ್ನಿಯರು ಮಾತ್ರ ವಿಧವೆಯರಾಗುತ್ತಾರೋ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ರಮಣರು.

'ಮೂವರೂ ಪತ್ನಿಯರು ವಿಧವೆಯರಾಗುತ್ತಾರೆ ಸ್ವಾಮೀ,' ಅಂದ ಭಕ್ತ.

'ಆಗಾಮಿ, ಸಂಚಿತ, ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಈ ಮೂರೂ ಬಗೆಯ ಕರ್ಮಗಳು ಮೂವರು ಪತ್ನಿಯರಿದ್ದಂತೆ. ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಮೂವರೂ ವಿಧವೆಯರೇ,' ಎಂದು ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಿದ ರಮಣರು ಎದ್ದು ನಡೆದರು. ಅವರು ಇಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿ. ಅವರ ಬಳಿ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಮೌನ. ಉತ್ತರ ಕೇಳಿ ಬಂದವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು ಅವರ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ. ಅಂತಹ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಹಿಮೆ ಅವರದ್ದು. ಆದರೆ ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಹನವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕೊಂಚ ಮಾತಾಡಿದ್ದರು ರಮಣರು.

ಈ ಎರಡು ವಿರೋಧಾತ್ಮಕ (contradictory) ತತ್ವಗಳನ್ನು ಸಮನ್ವಯ (reconcile) ಮಾಡುವದು ಹೇಗೆ?

ಜ್ಞಾನೋದಯದ ನಂತರ ಆಗಾಮಿ ಮತ್ತು ಸಂಚಿತ ಕರ್ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಕರ್ಮದ ಫಲ, ಜ್ಞಾನಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಅನುಭವಿಸಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತದೆ ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತ. ಗಂಡ ಸತ್ತ ನಂತರ ಎಲ್ಲ ಪತ್ನಿಯರೂ ವಿಧವೆಯರೇ ಅರ್ಥಾತ್ ಜ್ಞಾನೋದಯದ ನಂತರ ಯಾವ ಕರ್ಮವೂ ಉಳಿಯುವದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ರಮಣರು.

ಸಮನ್ವಯ ಮಾಡುವ ಜರೂರತ್ತೇ ಇಲ್ಲ. ಭಕ್ತ ಅವನ frame of  reference ನಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದ. ಭಕ್ತನ ಲೌಕಿಕ frame of reference ಅಂದರೆ ಈ ಜೀವನ, ಜಗತ್ತು. ಅದೆಲ್ಲ ಮಾಯೆ. ಮಾಯೆಯೊಳಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಕರ್ಮ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಅರ್ಥ. ರಮಣರು ಹೇಳಿದ್ದು ಅವರ ಉನ್ನತವಾದ frame of reference ನಿಂದ. ಅವರದ್ದು ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಸತ್ಯದ reference point. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಪರಬ್ರಹ್ಮ.

ಎಲ್ಲವೂ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ. ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದಂತೆ.

ಇದು ಮೊನ್ನಿತ್ತಲಾಗೆ ಏನೋ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಕ್ಕು ಸಣ್ಣ ಮಟ್ಟದ ಜ್ಞಾನೋದಯಕ್ಕೆ (epiphany) ಕಾರಣವಾದ golden nugget! :)

Tuesday, May 29, 2018

ನೆರಳು

ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸಿಂಹದ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ಭೀತನಾದ ಮನುಷ್ಯ ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಸಿಂಹವೊಂದು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿತು. ಜೀವ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡಿದ. ಇನ್ನೇನು ಸಿಂಹ ಮೈಮೇಲೆ ಎರಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಮರವೊಂದನ್ನೇರಿ ಬಚಾವಾದ. ಸಿಂಹ ಮರದ ಕೆಳಗೇ ನಿಂತು ರೋಷದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅದೇ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕೋತಿಯೊಂದು ಸಹ ಇತ್ತು. ಅದು ಕೂಡ ಸಿಂಹ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ತುಂಬಾ ಹೆದರಿತ್ತು. ಸಿಂಹ ಕೋತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿತು. ಮೊದಲು ಒಂದೇ ಬೇಟೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಈಗ ಎರಡು ಬೇಟೆ ಇವೆ ಮರದ ಮೇಲೆ. ಒಂದನ್ನಾದರೂ ಬೇಟೆಯಾಡಲೇಬೇಕು. ಆದರೇನು ಮಾಡುವದು? ಎರಡೂ ಮರದ ಮೇಲೆ ಕೂತಿವೆ. ಕೆರಳಿದ ಸಿಂಹ ಮತ್ತೂ ಜೋರಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸತೊಡಗಿತು. ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಅದೇನೆನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೋ. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ್ದ ಕೋತಿಯ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಪಂಜಾದಿಂದ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುತ್ತ ಮತ್ತೂ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸತೊಡಗಿತು.

ಕೋತಿ ಮತ್ತೂ ಭೀತಗೊಂಡಿತು. ಸಿಂಹ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಕೋತಿಯ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಪಂಜಾದಿಂದ ಹೊಡೆದಾಗೊಮ್ಮೆ ಕೋತಿ ಎಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಸಿಂಹ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿತೋ ಎಂಬಂತೆ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತ, ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕೊಂಬೆಗೆ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೂತ ಕಡೆ ಕೂಡಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಭಯ, ಗಾಬರಿ ಕೋತಿಗೆ.

ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಹೀಗೇ ನಡೆಯಿತು. ಕೋತಿಯ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಂಹ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡುವದು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಕೋತಿ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತ ಭೀತಿಯಿಂದ ಆಕಡೆಯಿಂದ ಈಕಡೆಗೆ ನೆಗೆದಾಡುವದು. ಕೋತಿಯ ನಸೀಬ್ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಕೊಂಬೆಯಿಂದ ಕೊಂಬೆಗೆ ಹಾರುವಾಗ ಪೊರಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಆಯತಪ್ಪಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ಮುಂದೇನು? ಅದಕ್ಕೇ ಕಾದಿದ್ದ ಸಿಂಹ ಒಂದೇ ಏಟಿನಲ್ಲಿ ಕೋತಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಸ್ವಾಹಾ ಮಾಡಿತು. ಪೆದ್ದು ಕೋತಿ! ಮರದ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದರೆ ಬದುಕುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಂಹದ ಗರ್ಜನೆಗೆ ಹೆದರಿ, ಗಾಬರಿಗೊಂಡು, ತನ್ನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಸಿಂಹ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಾಗೊಮ್ಮೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹಾರಾಡಿ, ಆಯತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದು, ಸಿಂಹಕ್ಕೆ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು.

ಕೋತಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಬೇಟೆಯಾಡಿದ ಸಿಂಹ ಏನೋ ಪಾಠ ಕಲಿತಿತು. ಕೋತಿಯ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರೆ ಮರದ ಮೇಲಿಂದ ಕೋತಿ ಉದುರಿ ಬಿತ್ತು. ಹಾಗಾದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರೆ ಮೇಲಿರುವ ಮನುಷ್ಯನೂ ಕೆಳಗೆ ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದರೂ ಬೀಳಬಹುದು. ಹೊಟ್ಟೆ ಇನ್ನೂ ತುಂಬಿಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯನನ್ನೂ ಬೇಟೆಯಾಡಿಬಿಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿತು.

ಕೋತಿಯ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೂ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿ ಭೀಕರವಾಗಿ ಗರ್ಜನೆ ಮಾಡಿತು. ಅದೆಷ್ಟೇ ಬಾರಿ ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ ಕೂತಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದಾನೆ. ಕೋತಿಯಂತೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ಹಾರಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಭೀತನಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದ ಸಿಂಹ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು. ಸಿಂಹ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ಖಾತ್ರಿಯಾದ ಮೇಲೆ ಮರದ ಮೇಲಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ.

ನೀತಿ: ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು, ಅನುಭವಗಳು ಎಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಆಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಸುಖವಿರಲಿ, ದುಃಖವಿರಲಿ, ನಲಿವಿರಲಿ, ನೋವಿರಲಿ, ಲಾಭವಿರಲಿ, ನಷ್ಟವಿರಲಿ, ಆರೋಗ್ಯವಿರಲಿ, ರೋಗವಿರಲಿ  - ಇದ್ಯಾವುದೂ "ನಮಗೆ" ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನೆರಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಹಾಗೆ ತಿಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೂಢ ಕೋತಿಯಂತೆ ಸಿಂಹ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ ವಿನಾಕಾರಣ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಹಾರಾಡಿ ಪೊರಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಸಿಂಹದ ಪಾಲಾಗಬಾರದು. ಮರದ ಮೇಲಿರುವ ಕೋತಿ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ ಜೀವಾತ್ಮ. ಸಿಂಹ ವಿಧಿ. ಸಿಂಹದ ಆಕ್ರಮಣ ಕರ್ಮಫಲ. ಸಿಂಹ ಅದೆಷ್ಟೇ ರೋಷದಿಂದ ಗರ್ಜಿಸಿ ನೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿದರೂ ವಿಚಲಿತನಾಗದೇ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಾಗಿ ಕುಳಿತ ಮನುಷ್ಯನೂ ಜೀವಾತ್ಮನೇ. ಅಷ್ಟೇ ಅವನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಿದೆ. ತಾನು ಪರಬ್ರಹ್ಮ (ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ಮಿ) ಎಂದು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಸಾರದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳೆಲ್ಲ ತನ್ನದೇ ನೆರಳಾದ ಜೀವಾತ್ಮದ ಮೇಲೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವ ಕಾರಣ ಆತ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವದಿಲ್ಲ. ಬಂದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎದುರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಫಲಾಫಲಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞನಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ.

ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಂತರಾದ ಸಂತ ಜ್ಞಾನೇಶ್ವರರು ಬರೆದ 'ಜ್ಞಾನೇಶ್ವರಿ' ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ ನೀತಿಕಥೆ.

ಇಂತಹ ನೀತಿಕಥೆಗಳಿಂದ ಏನುಪಯೋಗ?  ಬದುಕಿನ ಬಾಣಲೆಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹುರಿದು / ಉರಿದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಇವೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಉಪಯೋಗವಾಗುತ್ತವೆಯೇ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ಇಂತಹ ನೀತಿಕಥೆಗಳ ಗರಿಷ್ಠ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ಉಪಯೋಗ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಕ್ರೂರ ವಿಧಿ ಬಹು ಬೇಗ ಹಣಿದುಬಿಟ್ಟೀತು. 

Sunday, April 08, 2018

Dispassion Vs Depression

In one of his discourses, Swami Anubhavanandaji very cleverly explained the subtle difference between dispassion (ವೈರಾಗ್ಯ) and depression (ಖಿನ್ನತೆ).

Dispassion =  real detachment from the word with wisdom

Depression = apparent detachment from the world without wisdom (or with ignorance)

I think this gives the best way to evaluate our own condition when we feel we are detached from the world. Make sure it is not a case of sour grape syndrome. It is easy to feel detached or show that you are detached from things that you could not or did not get.

They say, you are really free when you have nothing to lose.

Another saying that comes to mind is, if you want to determine what truly is your possession, check what remains with you after you have lost everything. (Ans: Knowledge).

Yoga Vasishtha (ಯೋಗ ವಾಸಿಷ್ಠ) is one of the best books to cultivate real dispassion. It is not a book on Vedanta (i.e. Upanishads) but nevertheless regarded as one of the highest books of Advaita school. It is placed at the same level as Mandukya Upanishad and commentaries on Mandukya upanishad. These two books are the two highest summits of Advaita Vedanta.

Mythology says that sage Vasishta preached dispassion to lord Rama when Rama was confused and that became the book Yoga Vasishta. Scholars say it belongs to Kashmir shaivisam.

Swami Venkateshanada has translated this treasure to English. It is one of the best books if you have read and prepared yourself by going through foundational books of Advaita such as Viveka choodamani, Atmabodha, Aparokshanubhuti etc. by Shankarachyara and others. Even otherwise, you may come to appreciate and benefit from it very much if you are blessed with grace to understand it.

A shorter version of Yoga Vasishta called Yoga Vasishta Sara is a good pocket book for frequent reference.

Cheers!

Tuesday, February 27, 2018

ಗುಣತ್ರಯಗಳು

ವ್ಯಾಪಾರಿಯೊಬ್ಬ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಮೂವರು ಕಳ್ಳರು ಅವನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದರು. ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೋಚಿದರು.

ಮೊದಲನೇ ಕಳ್ಳ ಹೇಳಿದ - ಇವನನ್ನು ಕೊಂದುಬಿಡೋಣ. ಜೀವಂತ ಬಿಟ್ಟರೆ ನಮಗೇ ಕಷ್ಟ.

ಎರಡನೇ ಕಳ್ಳ ಹೇಳಿದ - ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವದು ಬೇಡ. ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಹೋಗೋಣ. ನೀರು, ಆಹಾರ ಸಿಗದೇ ತಂತಾನೇ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಕಾಡುಪ್ರಾಣಿಗಳು ತಿಂದುಮುಗಿಸುತ್ತವೆ. ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ರಗಳೆ ನಮಗ್ಯಾಕೆ?

ಮೂರನೇಯ ಕಳ್ಳ ಏನೋ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಎರಡನೇ ಕಳ್ಳ ಹೇಳಿದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಸೂಚಿಸಿದ. ಮೊದಲನೇ ಕಳ್ಳ ಆಗಲೂ ಆ ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ಕೊಂದೇಬಿಡೋಣ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ. ಆದರೆ ಉಳಿದಿಬ್ಬರು ಒಪ್ಪದ ಕಾರಣ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದೇ ಒಪ್ಪಿದ.

ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಕಳ್ಳರು ಹೊರಟುಹೋದರು.

ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂಬಂತೆ ಎಷ್ಟೋ ಘಂಟೆಗಳ ನಂತರ ಮೂರನೇ ಕಳ್ಳ ವಾಪಸ್ ಬಂದ. ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ಬಂಧಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ. ವ್ಯಾಪಾರಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಯನ್ನು ಅವನ ಊರಿನ ತನಕ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದ.

ಇವನು ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದರೂ ಒಳ್ಳೆ ಮನಸ್ಸಿರುವ ಕಳ್ಳ ಅಂದುಕೊಂಡ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಕಳ್ಳ ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಊರ ಒಳಗೆ ಬಂದರೆ ಪೊಲೀಸರು ಬಂಧಿಸಿಯಾರು ಎಂಬ ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಮನೆಗೆ ಬರದೇ ಹಾಗೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ.

ವ್ಯಾಪಾರಿ ಧನಕನಕ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆದರೆ ಜೀವ ಉಳಿದಿತ್ತು.

'ಕೊಂದು ಬಿಡೋಣ' ಅಂದಿದ್ದ ಮೊದಲನೇ ಕಳ್ಳ ತಾಮಸಿಕ ಗುಣ.

'ಕೊಲ್ಲುವದೇನೂ ಬೇಡ. ಮರಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಹೋಗೋಣ' ಅಂದಿದ್ದ ಎರಡನೇ ಕಳ್ಳ ರಾಜಸಿಕ ಗುಣ.

ಕೊಲ್ಲದೇ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿ ಹೋದ ಮೇಲೂ ವಾಪಸ್ ಬಂದು, ಬಂಧನದಿಂದ ಬಿಡಿಸಿ, ಮನೆಮುಟ್ಟಿಸಿ ಹೋದ 'ಒಳ್ಳೆಯ' ಕಳ್ಳ ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣ.

ಮಾನವಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕಾದವರು ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮೀರಬೇಕು. ಗುಣಾತೀತರಾಗಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಕಳ್ಳ ಅದೆಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವನಾದರೂ ಕಳ್ಳನೇ. ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಶಿಷ್ಯರೊಬ್ಬರ ಹೆಸರು ಸ್ವಾಮಿ ತ್ರಿಗುಣಾತೀತಾನಂದ ಅಂತಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ಮೂರೂ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದವನು ಎಂದರ್ಥ.

ತಾಮಸಿಕ, ರಾಜಸಿಕ ಮತ್ತು ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಸರಳವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಮೂರೂ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಸುವ  ಈ ನೀತಿಕಥೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ನಿಮಗೆ?

ಮೂರೂ ಬಿಟ್ಟವರು ಊರಿಗೇ ದೊಡ್ಡವರು. ಅದು ನಿಜ. ಈ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ. :)

Saturday, February 10, 2018

ಹನುಮನಿಗೆ ಶರಣಾದ ಶನಿ

ಶನಿಯ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ದೂರವಾಗಲು ಹನುಮಂತನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವಂತೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ವಾರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ 'ಶನಿ'ವಾರದಲ್ಲಿ ಶನಿಯ ಹೆಸರಿದ್ದರೂ ಶನಿವಾರ ಹನುಮಂತನ ಪೂಜೆಯ ದಿನವೆಂದೇ ಹೆಚ್ಚು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಶನಿವಾರಗಳಂದು ಹನುಮಪ್ಪನ ಗುಡಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿಪರೀತ ರಶ್. ಅಲ್ಲವೇ? ಪರೀಕ್ಷೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದರಂತೂ ಕೇಳಲೇಬೇಡಿ. ಹನುಮಂತ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬ್ಯುಸಿ. :)

ಶನಿಗೂ ಹನುಮಂತನಿಗೂ ಎಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧ? ಕಾಟ ಶನಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹನುಮಂತ ಹೇಗೆ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ?

ಅದರ ಹಿಂದೊಂದು ಕಥೆ ಇದೆ.

ರಾಮಾಯಣದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಮಸೇತು ಕಟ್ಟುವ ಸಮಯ. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶನಿ ಮಹಾರಾಜ ಹನುಮಂತನ ಹೆಗಲೇರಿದ. ಹನುಮಂತನ ಜಾತಕದ ಪ್ರಕಾರ ಶನಿ ವಕ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಶನಿ ಹನುಮಂತನ ಬೆನ್ನೇರಿದ್ದ.

ರಾಮಸೇತು ಕಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತ ಎರ್ರಾಬಿರ್ರಿ ಬ್ಯುಸಿ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಗಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಉತ್ಸಾಹ ರಾಮಬಂಟನಿಗೆ. ಬೆನ್ನ ಮೇಲಿದ್ದ ಶನಿಯ ಪಾಡನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕೇಳಬೇಡಿ. ಹನುಮಂತ ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಕಲ್ಲುಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕು ನುಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಪಡಬಾರದ ಪಾಡು ಶನಿ ಮಹಾರಾಜನದು. ಏರಬಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಶನಿ ಮಹಾರಾಜ ಬಂಡೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಫುಲ್ ಸ್ಕ್ರಾಪ್ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ.

'ಯೋ, ಹನುಮ! ನಿನ್ನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಬೇಕು ಮಾರಾಯ. ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಸಮಯ ಕೊಡು. ಬಂಡೆಗಳನ್ನು ತರುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು ಮಾರಾಯಾ. ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು ನಿನ್ನ ಬಂಡೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಸಿಕ್ಕು,' ಎಂದು ಅಂಬೋ ಅಂದ.

ಹನುಮಂತ ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದ, 'ನೀನು ನನ್ನ ಒಂದು ಮಾತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಕೂತಿರು. ಏನು ಫಲ ಕೊಡಬೇಕೋ ಕೊಡು.'

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪೀಡೆ ಕೊಡುವ ಶನಿಗೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆದರೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಹನುಮಂತ ಏನೇ ಕೇಳಿದರೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಹನುಮನ ಕರಾರು ಏನೆಂದು ಕೇಳಿದ ಶನಿ.

'ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನೀನು ಬಿಲ್ಕುಲ್ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಬಾರದು,' ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಹನುಮಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ದೂಸರಾ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಶನಿ.

ಹಾಗೆ ಭಾಷೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಮೇಲೆಯೇ ಹನುಮಂತ ಶನಿಗೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇಳಿಯಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ. ಬದುಕಿದೆಯಾ ಬಡಜೀವವೇ ಅನ್ನುವ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಶನಿ ಹನುಮನ ಹೆಗಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದ.

ಅಂದು ಹಾಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಮಾತಿನ ಪ್ರಕಾರ ಶನಿದೇವ ಹನುಮಂತನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಆದಷ್ಟು ಕಮ್ಮಿ ಕಷ್ಟ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ ಅಂತ ನಂಬಿಕೆ.

ಇದನ್ನು ಪುರಾಣದ ಅಡುಗೂಲಜ್ಜಿ ಕಥೆ ಅಂತ ನಗಣ್ಯ ಮಾಡಿದರೂ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ನೀತಿ ಅಡಗಿದೆ. ಸದಾ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಕೆಲಸ (ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ) ಮೈಮೇಲೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲೇ ಮಗ್ನರಾಗಿರುವ ಜನರಿಗೆ ಮನೋಕ್ಲೇಶಗಳು ಕಮ್ಮಿ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಕಳೆದುಹೋಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂದರೆ ಯಾವ ಶನಿ ಬಂದು, ಎಷ್ಟೇ ವರ್ಷ ಇದ್ದು, ಏನೇ ಕಷ್ಟ ಕೊಟ್ಟು ಹೋದರೂ ಅವರಿಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುವದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಕರ್ಮಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗದೇ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು overriding ಧ್ಯೇಯ, ಗುರಿ ಇರುವದರಿಂದ ಶನಿಯಿಂದ ಬರುವ so called ಕಷ್ಟಗಳು ಅವರನ್ನು ಧೃತಿಗೆಡಿಸುವದಿಲ್ಲ. ರಾಮಸೇತು ಕಟ್ಟುವದು ಅಂದರೆ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕಮಿಟ್ ಆಗುವದು. ಬಂಡೆಗಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬರುವದು ಅಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ವಿಚಾರ ಮಾಡದೇ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ಪಡುವದು.

ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ದೂರಮಾಡಲು work therapy ಅಂತೇನೋ ಇದೆ ಅಂತ ನೆನಪು. ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಐಡಿಯಾ ಇದೇ. ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ಕೂತರೆ ಶನಿ ಸೀದಾ ಮನಸ್ಸಿಗೇ ಬಂದು ಒಂದು ಹುಳ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹುಳವೇ ಇಡೀ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನುಷ್ಯ ಪಡಬಾರದ ಪಾಡು ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅದೇ ಒಂದು ಗುರಿಯಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅದರ ಹತ್ತು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ಅವನ ಗುರಿ ಅಷ್ಟು ಖಡಕ್ ಆಗಿರುವದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅವೆಲ್ಲ ಸಣ್ಣ ಕಿರಿಕಿರಿ ಅನ್ನಿಸಬಹುದೇ ವಿನಃ  debilitating blockers ಆಗುವದಿಲ್ಲ.

Most of our so called problems are self inflicted and due to wrong thinking. A change in perspective is what is required to address most of the problems. Sometimes addressing a problem means simply making peace with the problem. Some problems just can't be solved! No use fretting about such problems.

ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಬದಲಾದರೆ ಸೃಷ್ಟಿ ತಂತಾನೇ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವ ಮಾತು ನಿಜ. 

ಸೃಜನಶೀಲ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಜೀವನ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರಲಿ!

ರಾಮಾಯಣದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳು ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಈ ಶನಿ versus ಹನುಮಂತನ ಕಥೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಂತಸ.

ಶನಿವಾರವೇ ಇದನ್ನು ಬರೆಯುವಂತಾದದ್ದು ಶನ್ಮಂತನ (ಶನಿ+ಹನುಮಂತ) ಜಾಯಿಂಟ್ ಕೃಪೆ ಅನ್ನಲೇ!? :)

ಹ್ಯಾಪಿ ಶನಿವಾರ! :)

Wednesday, January 31, 2018

ರಾಮನಂತಹ ಮಗನಿದ್ದಾಗಲೇ ದುಃಖ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ...

ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದ ಸರಸ್ವತಿಗಳು ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಪ್ರವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಬರುವ ಜನ ಸದಾ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಿರಿಕಿರಿ, ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ದುಃಖ ಯಾರ ಬಗ್ಗೆ ಅಂದರೆ - ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ! ಮಕ್ಕಳು ಅಂದರೆ ಮಗ, ಮಗಳು, ಸೊಸೆ, ಅಳಿಯ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಎಲ್ಲರೂ ಬಂದರು ಅದರೊಳಗೆ.

ಮಕ್ಕಳು ಅದೆಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಿನವರಿರಲಿ, ಅದೆಷ್ಟೇ ಒಳ್ಳೆಯವರಿರಲಿ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟವರಿರಲಿ, ತಂದೆತಾಯಿಗಳ ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗಳೇ ಮುಗಿಯುವದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ‘ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲ. ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿ,’ ಎಂದು ದುಃಖಿಸಿ, ಪರಿಹಾರ ಬಯಸುತ್ತಾರಂತೆ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅಂತಹ ಭಕ್ತಾದಿಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಮೂಲಕ ನೀತಿಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ರಾಮಾಯಣದ ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆತ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದ ಇರುವೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡ. ಕಂಡಕಂಡ ಋಷಿಮುನಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವರನ್ನು ಕಾಡಿದ, ಬೇಡಿದ. ಅವರು ಹೇಳಿದರು - 'ಹೋಗಿ ಪುತ್ರಕಾಮೇಷ್ಟಿ ಯಾಗ ಮಾಡು. ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತವೆ.' ಏನೇನೋ ತೊಂದರೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಪುತ್ರಕಾಮೇಷ್ಟಿ ಯಾಗ ಮಾಡಿದ. ಅದರಂತೆ ಮೂವರು ಪತ್ನಿಯರಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಾದವು. ಅವೂ ಎಂತಹ ಮಕ್ಕಳು ಅಂತೀರಿ? ದೈವಸ್ವರೂಪಿ ಮಕ್ಕಳು. ಹಿರಿಯ ಮಗನಾದ ರಾಮನಂತೂ ದೇವರ ಅವತಾರ. ಅದು ದಶರಥನಿಗೆ ಆಗ ಗೊತ್ತಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಖುದ್ದಾಗಿ ರಾಮನ ಅವತಾರದಲ್ಲಿ ಧರೆಗಿಳಿದಿದ್ದ. ದಶರಥನ ಮಗನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದ.

ಮುಂದೇನಾಯಿತು ಅಂತ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ರಾಮನಿಗೆ ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ದಶರಥ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕದ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಕಿರಿಯ ಪತ್ನಿ ಕೈಕೇಯಿ ರಗಳೆ ತೆಗೆದಳು. ಅವಳ ಮಗನಾದ ಭರತನಿಗೆ ಪಟ್ಟ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಮತ್ತು ರಾಮನನ್ನು ಕಾಡಿಗೆ ಅಟ್ಟುವಂತೆ ದಶರಥನಿಗೆ ಗಂಟು ಬಿದ್ದಳು. ದಶರಥ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಆಕೆಗೆ ಒಂದು ಭಾಷೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು. ದಶರಥ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಜರ್ಜರಿತನಾಗಿಹೋದ. ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟ. ಒಂದು ಕಡೆ ಹಿರಿಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರನಾದ ಮಗನಿಗೆ ಪಟ್ಟಕಟ್ಟುವಾಸೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಕೈಕೇಯಿಗೆ ವಚನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ವಚನ ಪಾಲಿಸಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ವಚನಭ್ರಷ್ಟನಾಗುವ ಆತಂಕ. ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೇನು ಕಾರಣಬೇಕು?

ರಾಮನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಿತು. ತಂದೆ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ವಚನವನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಮುಂದಾದ. ಪಟ್ಟವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ. ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದ. ದಶರಥ ಮಹಾರಾಜ ಮತ್ತೂ ದುಃಖಿತನಾದ. ತಾನು ವಚನಭ್ರಷ್ಟನಾದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ರಾಮ ಮಾತ್ರ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಬಾರದು ಎಂದು ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ರಾಮನನ್ನು ವಿನಂತಿಸಿಕೊಂಡ. ರಾಮ ತಂದೆಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿ ವನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗೇಬಿಟ್ಟ. ಪುತ್ರನ ಅಗಲುವಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತೂ ದುಃಖಿತನಾದ ದಶರಥನ ಆರೋಗ್ಯ ಜಾಸ್ತಿ ಹಾಳಾಗಿ ಆತ ದೇವರಪಾದ ಸೇರಿಕೊಂಡ.

ಹೀಗೆ ಕೊನೆಗೆ ಪುತ್ರನ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಪಾಶದಿಂದಲೇ ದಶರಥ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ. ಅದೆಷ್ಟು ಹಂಬಲಿಸಿ, ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಅದೇನೇನೋ ಯಾಗ ಮಾಡಿ ರಾಮನಂತಹ ಮಗನನ್ನು ದಶರಥ ಪಡೆದಿದ್ದ. ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ದುಃಖ ರಾಮನ ಮೂಲಕವೇ ಬಂದಿದ್ದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ರಾಮ ಬೇಕಂತಲೇ ದುಃಖ ಕೊಟ್ಟ ಅಂತಲ್ಲ. ದಶರಥನ ಭಾಗ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ದುಃಖ ರಾಮನ ಮೂಲಕ ಬಂತು. ರಾಮ ಕಾರಣನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ.

ದಶರಥ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿ ರಾಮ ವನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ಬದಲಿಸಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೇ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ದಶರಥನ ಸಂಕಟ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗ ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಸಮಾಧಾನ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನೇನೋ. ಆದರೆ ಕೈಕೇಯಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ವಚನಕ್ಕೆ ಕೈಯೆತ್ತಿ ವಚನಭ್ರಷ್ಟನಾದ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಕೊರಗು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮತ್ತೇನೋ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಂದೆ ದಶರಥ ವಚನಭ್ರಷ್ಟನಾಗುವ ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಪಾರಾಗಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸಿ ವನವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವದೇ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರವೆಂದುಕೊಂಡ ಪುರುಷೋತ್ತಮ ರಾಮ ತಂದೆ ಅದೆಷ್ಟೇ ಗೋಗರೆದರೂ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡದೇ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ.

ದೇವರಾದ ರಾಮನಂತಹ ಮಗನಿದ್ದಾಗಲೂ ತಂದೆಯಾದ ದಶರಥನಿಗೆ ಮಗನಿಂದ ದುಃಖ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ದೇವರ ಅವತಾರವಾದ ಮಗನ ಮೂಲಕವೇ ವಿಧಿ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ಉಣ್ಣಿಸಿತು.

ಇನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು. ಸಾಧಾರಣ ಹುಲುಮಾನವರು. ದೇವರಲ್ಲ. ಅವರಿಂದ ದುಃಖ ಬಂದರೆ ನೀವೇಕೆ ಕೊರಗುವಿರಿ? ನಿಮ್ಮ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ ತಪ್ಪಿಸಲಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ನಿಮಿತ್ತ ಮಾತ್ರ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಅದೆಷ್ಟೇ ವ್ಯಾಮೋಹವಿದ್ದರೂ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವರ ಕಾರಣದಿಂದ ದುಃಖ ಉಂಟಾದರೆ ದಶರಥನ ಕಥೆ ನೆನಪುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನೀವೂ ಅಷ್ಟೇ ಕಸರತ್ತು ಮಾಡಿರಬಹುದು. ಇವತ್ತಿನ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಧಾನಗಳು ಯಾವ ಪುತ್ರಕಾಮೇಷ್ಟಿ ಯಾಗಕ್ಕೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ. ನಂತರ ೨೦-೨೫ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಏನೇನೋ ತೊಂದರೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪೋಷಿಸಿರಬಹುದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ಮೇಲೂ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ದುಃಖ ಉಂಟಾದರೆ ‘ದೇವರನ್ನೇ ಮಗನಾಗಿ ಪಡೆದ ದಶರಥನ ಕೊನೆಯ ದುಃಖ ಮಗನ ಮೂಲಕವೇ ಬಂತು. ನಮ್ಮದೇನು ಮಹಾ?’ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

ಆಧಾರ: ಶ್ರೀ ಅನುಭವಾನಂದ ಸರಸ್ವತಿಗಳ ಪ್ರವಚನ.

Sunday, January 28, 2018

ಅಪಕ್ವ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು

'ಎಂಥ ಜನರು ಇವರೆಲ್ಲಾ!? ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯೆನ್ನದೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ! Disgusting!'

'ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀವು ಕುಡಿಯೋದಿಲ್ಲವೇ?'

'ಹಾಗಲ್ಲ. ಆದರೆ....'

'ಏನು ಆದರೆ???'

'ರಾತ್ರಿ ಮಾತ್ರ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ.'

ಇವರ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದವ ಹೊಡೆದ ಶಾಕ್ ನಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವರ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಅದೇ....'ಎಂಥ ಜನರು ಇವರೆಲ್ಲಾ!? ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯೆನ್ನದೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ! Disgusting!'

ಮತ್ತೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ.

'ಎಂಥ ಜನರು ಇವರೆಲ್ಲಾ!? ದಿನಾ ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ! Disgusting!'

'ನೀವು ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುವದಿಲ್ಲವೇ?'

'ಹಾಗಲ್ಲ. ಆದರೆ....'

'ಏನು ಆದರೆ???'

'ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ದಿನ ಮಾತ್ರ ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ!'

ಇವರ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿದವ ಹೊಡೆದ ಶಾಕಿನಿಂದ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇವರ ಮಾತು ಮತ್ತೆ ಅದೇ....'ಎಂಥ ಜನರು ಇವರೆಲ್ಲಾ!? ದಿನಾ ಮಾಂಸ ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ! Disgusting!'

ಈ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದಜೀ ಆಗಾಗ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಹೊಸದಾಗಿ ಅಧ್ಯಾತ್ಮದೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ, ಸಾತ್ವಿಕತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿಯಾದ ಜನ ಇವರು. ಇವರ ಸಾತ್ವಿಕತೆ ಒಂದು ಅರ್ಧ ಡಿಗ್ರಿ ಏರಿತೋ ಇಲ್ಲವೋ ಶುರು ಇವರ ಉದ್ರಿ ಉಪದೇಶ ಮತ್ತು ಬೇರೆಯವರ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ.

ಬೇಕೇ ಇಂತಹ ಕಿರಿಕಿರಿ ವರ್ತನೆ? ತೆಪ್ಪಗೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಸಾಧನೆ ನೀವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ ಏನು ಧಾಡಿ? ನಿಮಗೆ ಒಗ್ಗಿದ ಪಥ್ಯ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಗ್ಗಬೇಕು ಅಂತೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ?

ಇಂತವರು ನೆನಪಿಡಬೇಕಾದ ವಿಷಯ ಅಂದರೆ, ನೀವು ಈಗಷ್ಟೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾತ್ವಿಕರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಎಂದಿನಿಂದಲೋ ನಿಮಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಸಾತ್ವಿಕರಾಗಿಯೇ ಇದ್ದಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟಕ್ಕೇ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ಟೀಕಿಸಲು ಹೋಗಬೇಡಿ. ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಿಸಬೇಕಾದ ದಾರಿ ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ.

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರ ಬಾಹ್ಯದ ಆಡಂಬರ ನೋಡಲು ಅಸಹನೀಯ. ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಇದ್ದವರು ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿ, ಜುಟ್ಟು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಫೀಸಿಗೆ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿರೋಧಾಭಾಸ. ನೀವು ಅಧ್ಯಾತ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಸಂಗತಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಢಾಳಾಗಿ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಅಂತೇನಿದೆ? ಇದೊಳ್ಳೆ ಹೊಸ ಐಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೆಗೆದು ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದ ಹಾಗಾಗಿಯಿತು. ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ನಾಮ, ವಿಭೂತಿ ಧರಿಸದವರು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಲಾಂಗಾಗಿ ಮೇಕ್ಅಪ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ನಾಮ, ಭಸ್ಮ ಧರಿಸಿ ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮಾಲೆ, ಇತರೆ ಮಾಲೆಗಳ ಮಾತು ಬೇರೆ ಬಿಡಿ.

ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಮೀರಿದ್ದು ತಮ್ಮ ನಾಲ್ಕಾಣೆ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಮಾನದಂಡವನ್ನಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು judge ಮಾಡುವದು.

ಇವೆಲ್ಲ ಅಪಕ್ವ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಎಂದೆನಿಸಿತು.

ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದಜೀ ಅವರಿಗೆ ನಮೋ ನಮಃ!


Friday, December 29, 2017

Relatives are called relatives for a reason....

Relatives are called relatives because happiness or unhappiness that comes from them is only relative. Not absolute.

The blunder we make is we try to find the absolute happiness in relatives. If they could provide absolute happiness, they would be called ABSOLUTES and not RELATIVES. :)

So, keep everything related to relatives on a relative plane only. Don't bring them on the absolute plane. This applies to all relatives. Does not matter how close or how distant they may be.

Relative means relative, that is dispensers of relative happiness or unhappiness.

**

All our pains and gains are tied to two things - our possessions and our relations. Examine it closely and you will find it is true.

All (perceived) happiness comes from our possessions and relations. All unhappiness or pain also comes from those two entities only.

The problem with pain and pleasure is they are on different scales. If pleasure is on linear scale, pain is on geometric scale. If something gives you one unit of pleasure, same thing is likely to give five units of pain later. Best example: alcohol. 4 hours of partying results in next entire day gone nursing a nasty hangover. 4 hours pleasure causing 24 hours of pain. Pleasure to pain ratio - 1 is to 6.

Pain and pleasure are two extremes of a pendulum. But this is a peculiar pendulum. Two extremes are at equal distance on a normal pendulum. But on this pendulum, pain extreme is five times the extreme of pleasure.

You will find an elaborate discourse on this very subject in 'complete works of Swami Vivekananda.' Read it and you will stop attaching so much importance to transient pleasures like food, drinks, friends, family etc.

So, be careful enjoying pleasures. Be careful about your possessions and relations.

Best example of possession is not our money or assets but our body. This most prized possession, human body, after some age, even if cared well, is the source of maximum grief. Worst grief comes from not being able make peace with the fact that it is body's very nature to age and wither away completely one day.

All make-up that is applied on the body is to hide its break-up. Make-up to hide break-up (wear and tear).

**

Relatives may provide only relative happiness. May be that's the reason they have named a vodka ABSOLUT.

May be many are trying to find absolute happiness in ABSOLUT vodka.

But remember - you may try to drown your sorrows in alcohol but sorrows know how to swim. They stare right back at you next morning. Their harsh stare will be worse than before. :)

**

A person wrote a suicide note and locked himself in a room. Somebody saw the note after some time and rushed to the room where he had locked himself in. They broke open the door and what they found was simply unbelievable.

The person was found hanging. But, wait. He was alive!

What knocked them out of senses was he was found hanging by waist instead of neck.

On one hand, they were relieved and happy to find the person was alive. But there were also intrigued why he was hanging by waist if he intended to commit suicide.

'Why are you hanging by waist? Don't you have to hang yourself by neck if you want to die, you fool!!?' they yelled at the person.

His answer.....

'I am having throat ache!'

:) :)

Still laughing at this joke......

**

Source: Borrowed wisdom from Swami Anubhavananda's discourses and other books etc.

Tuesday, October 31, 2017

ಯಾವಾಗ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು?

ಕೆಳಗಿನ ಐದು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದಂತೆ.

೧. ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆ ಮಿಲನಸುಖ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪುರುಷನು ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು. ಅವುಗಳನ್ನು ಹಾಸ್ಯೋಕ್ತಿ (Jokes) ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
೨. ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು (ಪಟಾಯಿಸಲು) ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು.
೩. ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು ('ಸಾವಿರ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಒಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡು,' ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬಂತೋ ಹೇಗೆ!?)
೪. ಪ್ರಾಣಾಪಾಯವಿರುವಾಗ ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದಾದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು.
೫. ಸಕಲ ಸಂಪತ್ತು ನಾಶವಾಗಲಿದೆ, ಕಳೆದುಹೋಗಲಿದೆ ಎಂದಾದಾಗ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು.

ಲೋಕದ ಜನ ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ಗರಿಷ್ಠ (ಮ್ಯಾಕ್ಸಿಮಮ್) ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವದು? ಮತ್ತು ಇದೇ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ನಂಬುತ್ತಾರೆ ಕೂಡ.

ಇದು ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ (ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ) ಬರುತ್ತದೆ.

ಸಂದರ್ಭದೊಡನೆ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ: ಅಸುರ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಮಹಾರಾಜಾ ಯಯಾತಿಯಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಯಯಾತಿ ಆಗಲೇ ವಿವಾಹಿತ. ಆದರೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸುಂದರಿ. ಅವನೂ ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ದೇವಯಾನಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗಿರುತ್ತಾನಲ್ಲ. ಈ ದೇವಯಾನಿ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾಳ ಗೆಳತಿ. ದೈತ್ಯಗುರು ಶುಕ್ರಾಚಾರ್ಯರ ಮಗಳು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ದೇವಯಾನಿಗೆ ಏನೆಂದು ಹೇಳಿ ಹೇಗೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾದಾನು ಯಯಾತಿ?

ಯಯಾತಿ ತನ್ನ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, 'ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಯ್ಯಾ!'

'ಹೇಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲಿ? ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವದು ತಪ್ಪಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಯಯಾತಿ.

'ಎಲ್ಲ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಓದಿರುವ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇನಿದೆ? ಐದು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು ಎಂದು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರಲ್ಲ?' ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ.

ಯಾಯಾತಿಗಂತೂ ಯಾವ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಅನುಮತಿ ಇದೆ ಎಂದು ನೆನಪಾಗುವದಿಲ್ಲ.

ಆಗ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾ ಮೇಲಿನ ಐದು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಬಹುದು ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ.

ಅಲ್ಲಿಗೆ ದೇವಯಾನಿಗೆ ಸವತಿ ಬರುವ ಸ್ಕೆಚ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲು ಸಮ್ಮತಿ ಯಾವ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಯಯಾತಿಯೂ ಕೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಶರ್ಮಿಷ್ಠಾಳೂ ಹೇಳಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ!? ಆತುರವಾದಾಗ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಕೇಳುವ ಕೊಡುವ ವ್ಯವಧಾನ ಯಾರಿಗಿರುತ್ತದೆ? :)

ಭಾಗವತದಲ್ಲೇ ಬರಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬರಲಿ, ಆದಷ್ಟು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳೋಣ. ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆಬಿಸಿಯಿಲ್ಲ. ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಮೇಲಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೀರೋ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮೇಲಿನ ಐದು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಬಾರಾ ಖೂನ್ ಮಾಫ್. ಬೇರೆ ಯಾವದಾದರೂ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇನೋ.  ಅದಕ್ಕೂ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ರೆಫರೆನ್ಸ್ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಬಿಡಿ. :)

ಸತ್ಯಮೇವ ಜಯತೆ. ಲಲ್ಲು ಸಾಹೇಬರು ಮೇವು ತಿಂದದ್ದು ನೋಡಿದ್ದಾಗ ಅದು 'ಸತ್ಯ ಮೇವು ಜಗಿತೇ!' ಎನ್ನಿಸಿತ್ತು. ಸತ್ಯವಾಗಿ ದನದ ಮೇವು ಜಗಿದು ತಿಂದು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡ ಭೂಪ ಅವರಲ್ಲವೇ! :)

ಮಾಹಿತಿ ಆಧಾರ: Srimad Bhagavatam by Kamala Subramaniam

Thursday, October 12, 2017

ಭಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರ

ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನ್ ಒಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ರಸ್ತೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೊಂದು ಭಾವಿಯಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಭಾವಿಯ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕಂಡ. 

'ಅಯ್ಯೋ! ಚಂದ್ರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ದೊಡ್ಡ ಘಾತವಾಯಿತಲ್ಲ! ಚಂದ್ರನನ್ನು ತಕ್ಷಣ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು!' ಎಂದುಕೊಂಡ ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನ್. ಅಬ್ಬಾ! ಮುಲ್ಲಾನ ತಲೆಯೇ! ಅದಕ್ಕೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಲಾಂ.

ಅಲ್ಲೇ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಿ ಹೇಗೋ ಒಂದು ಹಗ್ಗ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೊಂದು ಕೊಕ್ಕೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ. ಹಗ್ಗದ ತುದಿಗೆ ಕೊಕ್ಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ. ಭಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಕೊಕ್ಕೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುಮಾಡಿದ.

ಚಂದ್ರ ಕೊಕ್ಕೆಗೇನೋ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ(!?). ಆದರೆ ಹಗ್ಗ ಮೇಲೆಳೆದಾಕ್ಷಣ ಜಾರಿ ಮತ್ತೆ ಭಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನ್ ಜಿದ್ದಿ ಮನುಷ್ಯ. ಅಷ್ಟು ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಆಗದು ಎಂದು ಕೆಲಸ ಬಿಡುವವನಲ್ಲ. ಮರಳಿ ಯತ್ನವ ಮಾಡು ಎಂಬಂತೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಗ್ಗ ಇಳಿಬಿಟ್ಟು ಭಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಮೇಲೆತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಯೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ.

ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಕೊಕ್ಕೆಗೆ ಏನೋ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಂತಾಯಿತು. ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಗ್ಗವನ್ನು ಮೇಲೆ ಎಳೆಯಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ.

'ಏನೋ ಬಹಳ ಭಾರವಾದದ್ದೇ ತಗಲಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನ ವರೆಗೆ ಕೊಕ್ಕೆಗೆ ಸಿಗದೇ ಕಾಡಿದ ಚಂದ್ರ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಇದೇ ಚಾನ್ಸ್. ಬಿಡಲೇಬಾರದು. ಇದ್ದೆಲ್ಲ ಶಕ್ತಿ ಹಾಕಿ ಎಳೆದೇಬಿಡಬೇಕು,' ಎಂದು ಮುಲ್ಲಾ ಧೃಡ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ.

ಭಾವಿ ಕಟ್ಟೆಗೆ ಕಾಲು ಕೊಟ್ಟು, ಅಷ್ಟೂ ಶಕ್ತಿ ಹಾಕಿ, ಹಗ್ಗವನ್ನು ಎಳೆದ. ಕೊಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮತ್ತೂ ಜೋರಾಗಿ ಎಳೆದ. ಎಳೆದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಹಗ್ಗ ಹರಿದುಕೊಂಡು ಮೇಲೆ ಬಂತು. ಹಗ್ಗ ಹರಿದು ಮೇಲೆ ಬಂದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನ್ ಹಿಂದೆ ಸರಿದುಹೋಗಿ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ.

ಬೆನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಊರಿತ್ತು. ತಲೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಡಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕತ್ತಲೆ ಬಂದಂತಾಯಿತು. ನಂತರ ಪ್ರಜ್ಞೆ ವಾಪಸ್ ಬಂತು. ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವ ಸಹಜವಾಗಿ ಕಣ್ತೆರೆದು ಮೇಲೆ ನೋಡಿದ. ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮುಲ್ಲಾ ಸಂತುಷ್ಟನಾದ.

'ಭಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾ ಎಳೆದ ಅಬ್ಬರಕ್ಕೆ ಭಾವಿಯಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಚಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವವನಂತೆ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ'' ಎಂದುಕೊಂಡು ಮೈಕೈ ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ತನ್ನ ದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಹೋದ.

ಅಸಲಿಗೆ ಏನಾಗಿತ್ತು? ಕೊಕ್ಕೆ ಭಾವಿಯಲ್ಲಿನ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಜೋರಾಗಿ ಎಳೆದಾಗ ಹಗ್ಗ ತುಂಡಾಯಿತು. ಮುಲ್ಲಾ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿದ್ದ. ಕಣ್ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಚಂದ್ರ ಕಂಡಿದ್ದ.

ಈ ಕಥೆ ತುಂಬಾ ಸಿಲ್ಲಿ ಎನ್ನಿಸಬಹುದು. ಇಷ್ಟು ಬಾಲಿಶವಾದ ಮೌಢ್ಯ ಕಂಡು ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನನನ್ನು ಗೇಲಿ ಮಾಡಿ ನಗಬಹದು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮೌಢ್ಯವೇನೂ ಕಮ್ಮಿಯಿಲ್ಲ.

ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ (enlightenment) ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವದೆಂದರೆ ಭಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಂದ್ರನನ್ನು ಮೇಲೆ ಎತ್ತಿದಂತೆ. How absurd!

ಚಂದ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾನೆ, ಭಾವಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಅರಿವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ಹಗ್ಗ ತಂದು, ಕೊಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ, ಇದ್ದಬಿದ್ದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಬಸಿದು ಚಂದ್ರನನ್ನು ಮೇಲೆ ತೆಗೆಯುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಇಳಿಯುವದಿಲ್ಲ. ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಆದ ಜೀವಾತ್ಮ ನಾವು. ಪರಮಾತ್ಮನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಭಾವಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಾತ್ಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಅಷ್ಟೇ ಎಂದು ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ತಿಳಿದುಬಿಟ್ಟರೆ ಸಾಧನೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇರುವದಿಲ್ಲ. paradoxically ನಾವು ನಿತ್ಯಮುಕ್ತರು, ಬಂಧಿತರಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಅಜ್ಞಾನ. so called ಸಾಧನೆ ಕೂಡ ಅದೇ ಅಜ್ಞಾನದ / ಮಾಯೆಯ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದರೆ ಉತ್ತರಿಸಲು ಮತ್ತೊಂದು ಕಥೆ ಕೇಳಿ.

ಒಮ್ಮೆ ಶಿಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕೇಳಿದ, 'ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಲು (ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗಲು) ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?'

'ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಲು ಏನು ಮಾಡಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಮಾಡು ಸಾಕು,' ಅಂದರು ಗುರುಗಳು.

'ಸೂರ್ಯೋದಯವಾಗಲು ನಾನು ಏನೂ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದು ತಾನಾಗೇ ಆಗುತ್ತದೆ!' ಅಂದ ಶಿಷ್ಯ.

'ಜ್ಞಾನೋದಯವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಅದಾಗೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಬಿಡು,' ಅಂದು ಎದ್ದರು ಗುರುಗಳು.

'ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಧ್ಯಾನ, ಜಪ, ಪೂಜೆ, ಪುನಸ್ಕಾರ ಇತ್ಯಾದಿ ಯಾಕೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಶಿಷ್ಯ.

'ಸೂರ್ಯೋದಯವು ತಂತಾನೇ ಆದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕು ಅಂದರೆ ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎದ್ದಿರಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಗಡಿಯಾರ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು. ಹೇಗೆ ಗಡಿಯಾರವು ನಿನ್ನನ್ನು ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಸೂರ್ಯೋದಯವನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೇ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಗಳು (ಧ್ಯಾನ, ಜಪ ಇತ್ಯಾದಿ) ನಿನಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾದಾಗ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸಹಾಯಕಾರಿ. ಅಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆ ಜಾಸ್ತಿ ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನೋದಯ ಅದರ ಪಾಡಿಗೆ ಅದಾಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ,' ಎಂದರು ಗುರುಗಳು.

ಮುಲ್ಲಾ ನಸ್ರುದ್ದೀನನ ಕಥೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಅದ್ವೈತದ ಪ್ರಕಾರ ಮುಕ್ತಿಯ (enlightenment) ಸಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದವರು ಸ್ವಾಮಿ ಪರಮಾರ್ಥಾನಂದರು. ಅವರಿಗೊಂದು ಹಾಟ್ಸ್ ಆಫ್. Ultimate interpretation! Gist is - there is nothing to do. YOU are already free. But, till you know that you are free, you need to do rituals and practices! That's the paradox and the riddle.

ಬಂಧಿತರಾಗಿಯೇ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಮುಕ್ತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಬರುವದಿಲ್ಲ. ಬಂಧಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಗೆ ಕಾರಣ ಅಜ್ಞಾನ. ಚಂದ್ರ ಭಾವಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದುಕೊಂಡಂತೆ.

ಇಂತಹ ದೃಷ್ಟಾಂತಗಳನ್ನು (metaphor) ತುಂಬಾ literally ಆಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಅವುಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಅದಲ್ಲ. ಅವು ಅಂತಿಮ ಜ್ಞಾನದೆಡೆಗಿನ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳು ಅಷ್ಟೇ. ಓದಿದಾಗ 'ಆಹಾ!' ಅನ್ನುವಂತಹ epiphany ತರಹದ್ದು ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಉದ್ದೇಶ ಸಾರ್ಥಕ. ಆಗಲಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ನಾವಿನ್ನೂ ಆ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ತಯಾರಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮುಂದುವರೆಯಲಿ. ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಾಹಿತಿ ಆಧಾರ: The book of ONE by Dennis Waite

**

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈ coincidences ಎಷ್ಟು ಮಜವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಅಂದರೆ....ಬಿಂಬ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದು YouTube ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣಾಯಿಸಲು ಹೋದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅದ್ವೈತದ ದೃಷ್ಟಾಂತ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಬೇಕೇ!?

ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಿದ ವಿಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬವನ್ನು ಕಂಡು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ ನೋಡಿ.

ಅದು ತನ್ನದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿ ಆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ನಮಗೆಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿಯಿದೆ? ಜಗತ್ತೆಂಬುದು ಮಾಯೆ ಎಂಬ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಭಗವಂತನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುವ ವಿವೇಕ ನಮಗೂ ಮೂಡುವದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾವೂ ಸಹ ಆ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದೊಂದಿಗೆ (ಜಗತ್ತೆಂಬ ಮಿಥ್ಯೆಯೊಂದಿಗೆ) ಗುದ್ದಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಗುದ್ದಾಟ ಅವಶ್ಯಕವಿರಬಹದು. ಆದರೆ ಜಗತ್ತು, ಅದರೊಂದಿಗಿನ ಗುದ್ದಾಟವೆಲ್ಲ ಪರಮಸತ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಗುದ್ದಾಡುತ್ತೇವಲ್ಲ ಅದು ಅಜ್ಞಾನ.

ಇದ್ಯಾಕೋ 'ಕರ್ಮಣ್ಯೇ ವಾಧಿಕಾರಸ್ತೇ' ಕಡೆ ಹೊರಟಿತು.... :) ಸಾಕು. ಬೇರೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟಿಗೆ ವಸ್ತು ಬೇಕಲ್ಲ!? :)

ಹಕ್ಕಿಯ ಈ ದೃಷ್ಟಾಂತವನ್ನು ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದಜೀ ಸದಾ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಕ್ಕಿಗೊಂದು ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್! :)

 

Wednesday, October 11, 2017

WHYling away our life HOWling

We while away our life howling.

!! ??

What is that supposed to mean?

While away = waste, spend without purpose.

If you write the same line as 'we WHYle away our life HOWling', it becomes more appropriate. Grammatically incorrect. Perhaps. But very insightful and meaningful.

Our tendency to ask 'why' and 'how' for everything is the root cause of our miseries.

Why and How are very powerful questions and are tremendously helpful to understand things in the material world. But, they are extreme time-wasters if used to ponder over spiritual or metaphysical things.

Why is the world like this? Why does God let this happen? Why so much misery? Why such and a such thing happened to me? Why me????

After we get tired of WHY, we start wasting time on HOW. That's also useless.

Forget WHY and HOW and develop acceptance. You will be happier and more peaceful.


**

All your happiness and miseries are found in the same two things in life - your possessions and your relations.

Happiness is linear and misery is geometric. So be careful where you try to find happiness. You may find some happiness as promised. But, be assured, the same thing will cause many times misery too.

Minimalism is to the rescue. Cut down both possessions and relations. You will be lighter and happier. Why stop at traveling light? Live light!

External clutter causes internal clutter and vice versa. Reducing one helps reduce the other as well.

**

Insights from the discourses of Swami Anubhavananda Saraswati


Saturday, October 07, 2017

ಜನಕನ ಸಂದೇಹ

ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನಿಗೆ ಕನಸೊಂದು ಬಿತ್ತು. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಜನಕ ಮಹಾರಾಜ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ! ಆ ದುಃಸ್ವಪ್ನ ಜನಕ ಮಹಾರಾಜನನ್ನು ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಬಡಿದೆಬ್ಬಿಸಿತು. ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಕೇವಲ ಕನಸು. ಜನಕ ಮಹಾರಾಜ ಎಂದಿನಂತೆ ಮಹಾರಾಜನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದ. ಭವ್ಯ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೆತ್ತನೆಯ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಮಲಗಿದ್ದ. ಸೇವಕರು, ಪರಿಚಾರಕರು ಎಲ್ಲ ಇದ್ದರು. ರಾಜೋಪಚಾರವೆಲ್ಲ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

ಯಾರೋ ಬೇರೆಯವರಾಗಿದ್ದರೆ 'ಅಯ್ಯೋ! ಅದೊಂದು ಕನಸು ಅಷ್ಟೇ. ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿದ್ದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ರಾಜನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಆಕಸ್ಮಾತ ಬಿದ್ದ ಕನಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಸ್ತಿ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ,' ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ.

ಆದರೆ ಅವನು ಜನಕ ಮಹಾರಾಜ. ದೊಡ್ಡ ಜಿಜ್ಞಾಸು. ಸಾಕಷ್ಟು ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ರಾಜರ್ಷಿ ಅನ್ನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹಾಗಾಗಿ ಜನಕ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿದ - 'ನಾನು ಯಾರು? ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಹಾರಾಜನಾಗಿದ್ದವನು ಭಿಕ್ಷುಕನ ಕನಸನ್ನು ಕಂಡೆನೋ? ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿದ್ದವನು ಈಗ ಮಹಾರಾಜನ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆನೋ?'

ರಾಜನೋ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷುಕನೋ ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಹ ಬಗೆಹರಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆಸ್ಥಾನದ ಪಂಡಿತರನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಇತರೆ ಗುರುಹಿರಿಯರನ್ನು ಕೇಳಿದ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಮಾತು ಹೇಳಿದರು - 'ಮಹಾರಾಜಾ, ಸಂಶಯವೇ ಬೇಡ. ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮಹಾರಾಜರೇ. ಎಂದೋ ಬಿದ್ದ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿ ಕಂಡ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ್ಯಾಕೆ ಚಿಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತು, ನಿಮ್ಮ ವೈಭವ ಎಲ್ಲ ಇದ್ದಹಾಗೇ ಇರುವದು ತಮಗೇ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆ ಚಿಂತೆ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿ? ತಾವು ಜನಕ ಮಹಾರಾಜರೇ. ಚಿಂತೆ ಬಿಡಿ. ಮೊದಲಿನಂತೆ ರಾಜಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡಿ,' ಎಂದರು.

ಆದರೂ ಜನಕನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಓದಿಕೊಂಡ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ನೋಡಿ. ಸದಾ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. 'ನಾನು ಯಾರು? ರಾಜನೋ ಅಥವಾ ಭಿಕ್ಷುಕನೋ? ರಾಜನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ಭಿಕ್ಷುಕನ ಕನಸನನ್ನು ಕಂಡೆನೋ? ಅಥವಾ ನಿಜವಾಗಿ ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ರಾಜನ ಕನಸನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವೆನೋ? ನಾನು ಅಸಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರು??'

ಜನಕನ ಸಂದೇಹವನ್ನು ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ಬಳಿಕ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರನೆಂಬ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯೊಬ್ಬ ಪರಿಹರಿಸಿದ. ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಕೊಟ್ಟ ಉತ್ತರ ಗುರಿಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಟ್ಟಿದ ಬಾಣದಂತಿತ್ತು. ಜನಕನ ಸಂದೇಹದ ಮೂಲವನ್ನೇ ಕಿತ್ತೆಸೆಯಿತು. ಜನಕನಿಗೆ ತಾನು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಸಂಶಯ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಪರಿಹಾರವಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಜನಕನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು - 'ನೀನು ರಾಜನೂ ಅಲ್ಲ. ಭಿಕ್ಷುಕನೂ ಅಲ್ಲ. ನೀನು ಪರಮಾತ್ಮನೇ ಆದ ಜೀವಾತ್ಮ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂದೇಹ ಬೇಡ!'

ಅಷ್ಟಾವಕ್ರಗೀತಾ ಎಂಬ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಕಥೆಯಿದು. ಅಷ್ಟಾವಕ್ರ ಎಂಬ ತರುಣ ಸನ್ಯಾಸಿ ಜನಕನ ಆಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ದೇಹದ ಎಂಟು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಯದ್ವಾತದ್ವಾ ವಕ್ರವಕ್ರವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ವಾಕಡಾ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಆಸ್ಥಾನ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರನನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಖಡಕ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವದರೊಂದಿಗೆ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರಗೀತಾ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವತಃ ದೊಡ್ಡ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಜನಕ ಮಹಾರಾಜ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರನ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ಬಹುಬೇಗ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಸಂದೇಹಗಳನ್ನು ಒಂದಾದಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತಾನೆ.

ಅದ್ವೈತ ವೇದಾಂತದ ತತ್ವಗಳನ್ನು ಪ್ರಖರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವ ಮಹಾನ್ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟಾವಕ್ರಗೀತಾಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಥಾನವಿದೆ.

ಸ್ವಾಮಿ ಚಿನ್ಮಯಾನಂದರು, ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ರವಿ ಶಂಕರರು ಮತ್ತೂ ಅನೇಕರು ಈ ಅದ್ಭುತ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷು  ಮತ್ತಿತರ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ.

**

ರಾತ್ರಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಾಗ ನೋಡುವದು ಕನಸು. ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡುವದು ಕೂಡ ಕನಸೇ. ಅಷ್ಟೇ ಅದಕ್ಕೆ ಜೀವನ, ಜಗತ್ತು ಅಂತೆಲ್ಲ ಲೇಬಲ್ ಅಂಟಿಸಿ ಇಲ್ಲದ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಸ್ವಪ್ನಾವಸ್ಥೆಗೂ, ಜಾಗ್ರತಾವಸ್ಥೆಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸು ವೈಯಕ್ತಿಕ. ಹಗಲಿನ ಕನಸು ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಅಷ್ಟೇ. ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೃಷ್ಟಿ. ಜೀವನವೆಂಬ ಕನಸು ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ. ಈಶ್ವರ ಸೃಷ್ಟಿ. #ಮಾಯಾ

**

Friday, September 08, 2017

ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರವಿತ್ತು...ಅನುಭವಾಮೃತ

ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಗುರುವಿದ್ದ. ಗುರು ಎಂದರೆ ರಾಜಗುರುವಲ್ಲ. ಒಂದು ತರಹದ ಫಕೀರ. ಸದಾ ಕಾಡುಮೇಡು ಅಲೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ತಪ್ಪದೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ರಾಜನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಹಣ್ಣೊಂದನ್ನು ರಾಜನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಗುರುವಿನ ಮೇಲಿನ ಗೌರವದಿಂದ ರಾಜ ಕೂಡ ಗುರು ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆ ಹಣ್ಣುಗಳೋ ಕಾಡು ಹಣ್ಣುಗಳು. ನೋಡಲು ವಕ್ರವಕ್ರವಾಗಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಂದನ್ನು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ತಿಂದಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಘಾಸಿಗೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಯಾವ ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದರೂ ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ, 'ಆಹಾ! ಹಣ್ಣುಗಳು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ರಸಭರಿತವಾಗಿವೆ!' ಅಂತೇನೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಮತ್ತೆ ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಿಗೆ ತಿನ್ನಬೇಕು ಅಂದರೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಕೊರತೆಯೇ!? ಬೇಕಾದ ವಿಧದ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳು ಸದಾ ತುಂಬಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಫಕೀರನಂತಹ ಗುರು ಎಲ್ಲೋ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಹಣ್ಣು ತಂದುಕೊಟ್ಟರೆ ರಾಜನೇಕೆ ತಿಂದಾನು? ಗುರುವಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗದಿರಲಿ ಎಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಗುರು ಆಚೆ ಹೋದಾಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿ ಕೂಡ ನೋಡದೆ ಆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಅವು ಹೋಗಿ ಸಿಂಹಾಸನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು.

ತುಂಬಾ ದಿನ ಹೀಗೆಯೇ ನಡೆದಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಎಂದಿನಂತೆ ರಾಜ ಗುರು ಕೊಟ್ಟ ಹಣ್ಣನ್ನು ಎಸೆಯುವದರಲ್ಲಿದ್ದ. ಆಗ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ರಾಜ ಸಾಕಿದ್ದ ಮಂಗವೊಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ಬೇಡಿತು. ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ರಾಜ ಆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಎಸೆಯುವದರ ಬದಲಾಗಿ ಮಂಗನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ.

ತಿನ್ನಲೆಂದು ಆ ಮಂಗ ಹಣ್ಣನ್ನು ಒಡೆಯಿತು. ಒಳಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ವಜ್ರ! ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರ! ಫಳ ಫಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆ ವಜ್ರದ ಪ್ರಕಾಶ ರಾಜನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೆಳಗಿತು.

ರಾಜನಿಗೆ ಏನೋ ಹೊಳೆಯಿತು. ಗಡಬಡಾಯಿಸಿ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯತ್ತ ಧಾವಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಎಸೆದಿದ್ದ ಗುರು ಪ್ರಸಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಂತಹ ಹಣ್ಣುಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಒಂದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಒಡೆದು ನೋಡಿದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರವಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಂದು ಹಣ್ಣನ್ನು ಒಡೆದು ನೋಡಿದ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ವಜ್ರ. ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಎಸೆದಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣಿನಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರವಿತ್ತು.

ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತನಗೇ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ನಾಚಿಗೆಯಾಯಿತು. ಗುರುವು ಪ್ರತಿದಿನ ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯಂದ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅವು ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಏನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಎಸೆದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯಿತು. ಗುರುವನ್ನು ಕಂಡು, ವಿಷಯವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿಕೊಂಡು, ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ಬರೋಣ ಎಂದು ಕುದುರೆಯನ್ನೇರಿ ಕಾಡಿನತ್ತ ತೆರಳಿದ.

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ. ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ. ತನ್ನ ವರ್ತನೆಗಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ.

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದ ಗುರು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ಕೇಳಿದ, 'ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ಏನು ಪಾಠ ಕಲಿತೆ ರಾಜ?'

'ಕೇವಲ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ನೋಡಲು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಯಾವುದನ್ನೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬಾರದು. ಈ ಪಾಠ ಕಲಿತೆ ಗುರುವರ್ಯ,' ಎಂದ ರಾಜ.

'ಅಷ್ಟೇನಾ? ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಕಲಿಯಲಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಗುರು.

ರಾಜನಿಗೆ ಮತ್ತೇನೂ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಗುರುವೇ ಹೇಳಿದ. 'ಜೀವನದ ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳೂ ಹೀಗೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಈ ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣುಗಳಂತೆ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿರುವದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಇಷ್ಟವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ವ್ಯವಧಾನದಿಂದ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅನುಭವದಲ್ಲೂ ಒಂದೊಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರವಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಹಲವಾರು ಅನುಭವಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಅನೇಕ ಅನುಭವಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗುವದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಂದರಿಂದ ತುಂಬಾ ದುಃಖವೂ ಆಗಬಹುದು. ನಾವು ಅನುಭವಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರಗಳಂತಹ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಹೋಗುವದೇ ಇಲ್ಲ. ನೀನು ಕಾಡಿನ ಹಣ್ಣು ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಉಪೇಕ್ಷೆಯಿಂದ ಎಸೆದಂತೆ ನಾವು ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ಎಸೆದುಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಮುಂದೆ ಅವು ದುಃಖಗಳಾಗಿ ಕಾಡಬಹುದೇ ಹೊರತೂ ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ. ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದವನು ಯಾವದೇ ಅನುಭವವನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದೇ, ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಬಹುದಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿತು, ಸಾರವನ್ನು ಹೀರಿ ಮತ್ತೂ ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅನುಭವಾಮೃತ ಅನ್ನುವದು. ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠ ಕಲಿತರೆ ಪತ್ರಿಯೊಂದು ಅನುಭವವೂ ಅಮೃತ ಸಮಾನ.'

ಗುರುವಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ರಾಜಾ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ ತಲೆದೂಗಿದ. ಆಗುವ ಅನುಭಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸದೇ ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಮೂಲ್ಯ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವದಾಗಿ ಹೇಳಿ, ಗುರುವಿಗೆ ವಂದನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಮರಳಿದ.

ಸ್ವಾಮಿ ಸುಖಬೋಧಾನಂದರ Personal Excellence Through The Bhagavadgita ಅನ್ನುವ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ಕಥೆ ಇದು.

ಅನುಭವಗಳು ಒಳ್ಳೆಯವವೋ ಕೆಟ್ಟವೋ, ಇಷ್ಟವಾದವೋ ಕಷ್ಟವಾದವೋ....ಹೇಗೇ ಇರಲಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯಬೇಕು. Every cloud has a silver lining ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಅದೆಂತಹ horrible ಅನುಭವವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲೂ ಕೂಡ ಒಂದು ಅಮೂಲ್ಯ ವಜ್ರ, ಅನುಭವಾನುಮೃತ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಇದು ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳುವ ಮಾತು.

ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಳಲು ಕೇಳಲು ಮಾತ್ರ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪಾಲಿಸುವದು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಆಘಾತಕಾರಿ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಅದೆಂತಹ ನೀತಿ ಪಾಠ ಕಲಿಯಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅವುಗಳನ್ನು ಮರೆತರೆ ಸಾಕಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗ ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ ಒಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದರ ಸಾರಾಂಶ ಇಷ್ಟು.

ಅವರೊಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನ ಪ್ರೊಫೆಸರ್. ಇಸ್ಲಾಮ್ ಧರ್ಮದವರು. ಅವರಿಗೊಬ್ಬ ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷದ ಮಗ. ಏನೋ ಅನಾರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಸತ್ತುಹೋದ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತುಂಬಾ ದುಃಖವಾಯಿತು. ಅವರ ಆಪ್ತರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸಿದರೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಹೇಳಿದ ಮಾತು -  'ನಾನು ನಂಬಿದ್ದ ಅಲ್ಲಾಹುವೇ ಮಗನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದ. ಎಂಟು ವರ್ಷ ಇದ್ದ. ಅಲ್ಲಾಹು ನನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಇದ್ದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತಸವಿದೆ. ದೇವರು ಅಂದ ಮೇಲೆ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಅದೆಷ್ಟು ಮಂದಿ ಭಕ್ತರ ಕೋರಿಕೆ ಇದೆಯೋ? ಅವನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಮತ್ತೊಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಅಂದುಕೊಂಡೆ ಅಷ್ಟೇ. ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸುಖ ಸಂತೋಷ ಅವರಿಗೂ ಸಿಗಲಿ!' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಣ್ಣು ಒರೆಸಿಕೊಂಡರು.

'ಪುತ್ರಶೋಕಂ ನಿರಂತರಂ' ಅಂತ ಮಾತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಾಲಕರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವದು most traumatic ಅನುಭವ. ಅಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಅನುಭವದಲ್ಲೂ ಸಾರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವದನ್ನು ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಸಾಹೇಬರು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾತು. ಹಲವಾರು ಘಟನೆಗಳು ಆಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನಾವು 'ನಮ್ಮದು' ಅಂತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಅವು ನಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ 'ನಾನು, ನನ್ನದು, ನನ್ನಿಂದ' ಅನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನಮ್ಮ ಅಹಂಕಾರದೊಂದಿಗೆ associate ಮಾಡದೇ ಇದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ಘಟನೆ ಅಷ್ಟೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಪಾಠ ಕಲಿಯುವದು ಉತ್ತಮ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಉತ್ತಮವಾದದ್ದು ಹಿಂದಾಗ ಮತ್ತು ಮುಂದಾಗಲಿರುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಘಟನೆಗಳನ್ನಾಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವದು. ನಾನು, ನನ್ನದು, ನನ್ನಿಂದ ಅನ್ನುವ label ಹಚ್ಚಿ ನಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೇಬಾರದು. Every experiment has an outcome. But, we label the outcome either as success or failure. Similarly incidents happen. When we associate incidents with ourselves they become 'our' experiences.

ಅನುಭವಾಮೃತ ಮಾತ್ರ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.

Friday, July 14, 2017

ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಪ್ರಸನ್ನಭಾವ

ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿ. ಇಂತಹ ಶಬ್ದವೊಂದನ್ನು ಮೊದಲು ಕೇಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಬುದ್ಧಿ, ದುರ್ಬುದ್ದಿ, ವಿಪರೀತಬುದ್ಧಿಯಂತಹ ಬುದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೆ.

ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿ ಅಂದರೆ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇರುವಂತಹ ಅಥವಾ ಇರಬೇಕಾದಂತಹ ಬುದ್ಧಿ ಅಥವಾ ಮನೋಭಾವ.

ದೇವರ ಪ್ರಸಾದ ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾವು:

೧) ದೂಸರಾ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

೨) ಕೊಟ್ಟಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಜಾಸ್ತಿ ಕೇಳಬಾರದು. ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನು ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡಬಾರದು.

೩) ಪ್ರಸಾದವು ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು. ಈ ಪವಿತ್ರ ಭಾವನೆಯೊಂದಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

೪) ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಉತ್ತಮಗೊಳಿಸುವದರ ಬಗ್ಗೆ (improvise ಮಾಡುವದರ) ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬಾರದು. ಉದಾ: ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪೂಜೆಯ ಪ್ರಸಾದ ಶಿರಾ ತುಂಬಾ ಒಣಒಣ ಆಗಿದೆ. ಜಾಸ್ತಿ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತು. ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳು ಪ್ರಸಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಬರಕೂಡದು.

೫) ಪ್ರಸಾದದ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತೇನನ್ನೂ ಕೇಳಬಾರದು. ಉದಾ: 'ಸತ್ನಾರಣ ಪ್ರಸಾದ ಭಾಳ ಸಿಹಿ ಆತು. ಚಹಾ ಭಾಳ ಸಪ್ಪ ಅನ್ನಸಲಿಕತ್ತದ. ಸ್ವಲ್ಪ ಖಾರದ ಚೂಡಾ ಕೊಡ್ರಿ!' ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೇಳಬಾರದು!

ಈ ಐದು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿ. ಈ ಬುದ್ಧಿ induce ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಈಗ ಗೇರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿ. Change the perspective. ದೇವರು ಕೊಟ್ಟ ನಮ್ಮ ಈ ಜೀವನವೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಸಾದ. ಜೀವನವೆಂಬ ಮಹಾಪ್ರಸಾದವನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ ಪ್ರಸನ್ನಭಾವ ಗ್ಯಾರಂಟಿ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನವನ್ನು ದುರ್ದಾನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ!

ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿ. ಅಲ್ಲವೇ?


***

ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗಿ ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಡೌಲು ಬಡಿಯುತ್ತ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ನಮ್ಮ ಧಾರವಾಡ ಕಡೆ ಡೌಲು ಬಡಿಯೋದು ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲ ತಮ್ಮಿಂದಲೇ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಮನೋಭಾವದೊಂದಿಗೆ ವರ್ತಿಸಿ ಸ್ಕೋಪ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವದು. ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ಕೇಳಿದೆ. 

'ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಏನವಾ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

'ಭಾವನಾ,' ಎಂದು ನುಲಿದಳು.

'ನಿನ್ನ ಹೆಸರಿನ ಅರ್ಥ ಗೊತ್ತದೇನು??'

'ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವೇ ಹೇಳ್ರೀ.'

'ಭಾವ ಅಂದ್ರ ಬೆಲೆ. ನಾ ಅಂದ್ರ ಇಲ್ಲ.'

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಮೇಲೆ 'ಭಾವ ನಾ' ಸ್ಟೇಜ್ ಮೇಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

***

ಮಾಸ್ತರ್: ಸತ್ಯವಾನ-ಸಾವಿತ್ರಿ ಕಥೆಯ ನೀತಿ ಏನು?

ತುಂಟ: ಯಮನಿಂದಾದರೂ ಬಚಾವಾಗಬಹದು. ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿಯಿಂದ ಬಚಾವಾಗುವದು ಮಾತ್ರ ಅಸಾಧ್ಯ!

ಪತಿವ್ರತೆ ಪತ್ನಿ ಯಮನನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲಳು ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದ ಮಾಸ್ತರ್ರು ಢಮಾರ್!

***

ಸ್ವಾಮಿ ಅನುಭವಾನಂದರ ಮಜೇದಾರ್ ಉಪದೇಶಗಳಿಂದ ಎತ್ತಿದ್ದು.

***

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದ ಮೇಲೂ ಜೀವನವನ್ನು ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಯೇನೇ ಹೊರತು ಪ್ರಸಾದವನ್ನಲ್ಲ.

ನನಗೆ ತಿನ್ನಲು ಕೊಡುವ ದೇವರ ಪ್ರಸಾದಗಳಲ್ಲಿ ಡ್ರೈಫ್ರೂಟ್ಸ್ ಒಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಾಕಿ ಯಾವದೂ ಸೇರುವದಿಲ್ಲ. ಪಂಚಾಮೃತ, ಸತ್ಯನಾರಾಯಣ ಪ್ರಸಾದಗಳ ಬಗ್ಗೆಯಂತೂ ಹೇಳಲೇಬೇಡಿ. ಕೊಡಲಿಕ್ಕಂತೂ ಬರಲೇಬೇಡಿ. U-turn ನಾಮದವರ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಪುಳಿಯೋಗರೆ, ಮೊಸರನ್ನವಂತೂ ವರ್ಜ್ಯ!

ಹೀಗಾಗಿ ನಾವು ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದಂತಹ ಹೂವು ಮತ್ತು ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದಂತಹ (ಹಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ) ಪ್ರಸಾದಗಳಾದ ಕುಂಕುಮ, ವಿಭೂತಿ, ಅಂಗಾರ, ಭಂಡಾರಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಸಾದಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಗುಡಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದಾಗ ನಾವು KMF (ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಫ್ಲವರ್). ದೊಡ್ಡ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಸಾದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬರುವಾಗ ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಫುಲ್ ಲಾಲಬಾಗ್ ಗಾರ್ಡನ್ ಇರುತ್ತದೆ! :)

Thursday, November 03, 2016

Swami Anubhavananda Saraswati

Recently discovered Sri Swami Anubhavananda Saraswati. Great orator. Have been going through many of his discourses. Liked them a lot. So, sharing here. His YouTube channel is at - https://www.youtube.com/user/smilingswami.

I was searching for some material regarding 'Mandukya Upanishad.' That's when I found some of his videos. Subsequently discovered many fantastic discourses on Advaita Vedanta classics like 'Panchadashi', 'Ashtavakra Gita' among others.

He has many general discourses full of wisdom and practical tips even if you are not interested in Advaita Vedanta.

Check him out. You may like too!

I have been very happy to have discovered him. Thousands of hours of sheer bliss in the form of  many wonderful videos.

They say, 'when the student is ready, the teacher appears!'

Proved right once again in my case. Once again? Yes. Had discovered Sri Eknath Easwaran similarly 15 years back.

Be well and be happy!